by iufasiapacific | Nov 25, 2024 | Food Security, Human Rights, Social Justice, women's rights
The following story is proudly published together with The Afghan Times, the leading voice of women and girls in Afghanistan.
The country is gripped by severe drought and water scarcity, leaving many to struggle daily for access to clean water.
In the desolate hills of rural Afghanistan, life revolves around the simplest and most essential of human needs: water. It’s dawn, and the sun casts its first light over a rugged, barren landscape. Two sisters, ages 15 and 14, drape scarves over their heads, tightening them against the chilly morning breeze. Today, like every day, they will begin a journey—one that takes them miles away from home in search of clean water, a task that has come to define their young lives.
With a steady determination far beyond their years, they urge their faithful donkey, a gray, weathered creature burdened with empty yellow jerry cans, across the rocky terrain. This journey, lasting several hours, is not just about water. It is a daily quest for survival—a routine that leaves no room for childhood.
The Daily Reality of Water Insecurity
“We wake up before sunrise,” says the elder sister, her voice carrying the weight of fatigue. “We have to go early, or we will lose time.” In the stark landscape of southern Afghanistan, time is measured not in minutes, but in distances to the nearest water source—a journey that, even under the best of conditions, can take three hours each way. The narrow, twisting path is a familiar one to the sisters, but it remains dangerous. They know they must reach the water before it’s too crowded, and before the water itself runs dry.
As they walk, their sandals kicking up clouds of dust, the only sounds are the braying of their donkey and the crunch of gravel underfoot. They are alone in a wilderness that is as harsh as it is beautiful—a wilderness made harsher by years of drought, neglect, and now, by a new political reality that has plunged the nation deeper into crisis. Since the Taliban returned to power, the sisters’ village, like many others, has been cut off from international aid. Development projects have vanished, promises of new wells have faded, and hope has become a distant memory.
A Childhood Stolen by Necessity
For these girls, fetching water is more than a chore—it’s a sacrifice. Each day spent hauling water is a day lost to the potential of education. “I used to go to school,” says the younger sister, clutching the donkey’s reins, “but there was no time left.” The school is far, and the needs of their family are many. Their parents, grappling with the instability that has swept across Afghanistan, rely on the girls to ensure that the household has enough water to survive.
The elder sister’s face, framed by a tightly drawn headscarf, is set with determination. Yet, when she speaks of her dreams, there is a flicker of vulnerability. “I wanted to be a teacher,” she admits, “but first, we need water. Without it, we can’t do anything.” Their voices carry not just the weight of the water they bear, but the silent resignation of two children forced to shoulder responsibilities that no child should face.
The Dangers Lurking in the Shadows
The path they take to fetch water is not safe. In Taliban-controlled regions, the sisters face dangers at every turn. There are rumors of violence, of roadblocks, and of girls who have disappeared while performing this same daily ritual. The new regime’s restrictions have only amplified the risks, and the absence of security forces means that there are no protections, only the mercy of the unknown.
Yet, they continue. “We don’t have a choice,” the elder sister says, her voice low and resolved. “If we don’t go, there’s nothing to drink.” Their mother, wracked with worry, waits for their safe return each afternoon, glancing anxiously at the horizon, hoping that this day will end like the last, without incident.
The water they collect—often cloudy, sometimes muddy—is rarely safe. Contaminated wells and polluted streams are all that remain for most villagers in this forgotten corner of the world. Still, it’s the only water they have. The burden of illness is one they are familiar with, having watched neighbors grow sick and frail from the very thing they must drink to survive.
The Costs of Water Scarcity in Afghanistan’s Forgotten Corners
The girls’ story is not unique. Across rural Afghanistan, millions face the same desperate circumstances. Years of conflict have eroded infrastructure, and the international aid that once trickled in has all but vanished. Droughts, worsened by climate change, have shriveled streams and wells, and the relentless march of time has turned fertile lands into deserts. The collapse of the previous government has only deepened the crisis. Water, once accessible through tenuous pipelines and sporadic aid projects, has now become a luxury—one that requires resilience, strength, and sometimes, the sacrifice of safety.
The sisters’ worn faces tell the story of a generation robbed of its future. As they make the long trek home, the heavy containers sloshing with water, their pace slows. The weight digs into their shoulders, leaving indentations on their fragile frames. The journey is harder in the afternoon sun, but there is no room for hesitation. The family must have water to drink, to cook, to wash—tasks that have become back-breaking necessities.
A Cry for Global Awareness
Their daily walk is a stark reminder that water insecurity is not just an inconvenience, but a life-altering struggle. In Afghanistan, it means children sacrificing their education, their health, and sometimes their safety, to meet the most basic of needs. It is a problem that has slipped from the world’s consciousness as political debates dominate headlines and humanitarian crises compete for attention.
Yet, the sisters’ faces linger in the mind. They are young, but their eyes carry the wisdom of survival, the unspoken resilience of children who have been forced to grow up too fast. As they approach their village, the sun beginning to sink behind the hills, their mother rushes to meet them, relief washing over her face. The water they bring is poured carefully into clay jars, precious drops guarded like gold. Tomorrow, they will make the journey again, and the day after that, and the day after that.
What the World Must Do
Afghanistan’s struggle with water scarcity is a call for urgent global attention. Sustainable solutions like rainwater harvesting and the construction of safe wells are not luxuries—they are lifelines.
Dr. Huda Ahmadi, a humanitarian worker focused on water access in Afghanistan, stresses, “Water is the most basic human need, and without it, survival itself is at risk. The international community must step in to provide the support and resources needed to address this crisis, especially in rural areas like Khost, where families are forced to walk for hours to find clean water.”
The story of Afghanistan’s water insecurity is not just about survival—it is about resilience in the face of crisis. “This is not just a fight for water,” says Faizullah Kakar, an Afghan development expert. “It is a fight for dignity, for hope, and for the future of the generations that will inherit this land.”
Afghanistan’s ongoing battle for access to clean water underlines a critical issue: it is not only a matter of necessity, but of human rights. The faces of young children, the sick, and the elderly, who must endure the daily struggle for water, are a reminder of what is at stake. It is the future of a nation, the well-being of its citizens, and the ability to fulfill even the most basic human needs.
by iufasiapacific | Aug 9, 2024 | ภาษาไทย Thai, Hotel & Tourism Sector
นอกจากเรื่องสถานที่สวยงานและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ให้กับลูกค้าแล้ว การดำเนินธุรกิจโรงแรมจำเป็นต้องมีการบริการที่ดีจากคนทำงานโรงแรมด้วยเช่นกัน ห้องพักและอุปกรณ์เครื่องใช้ต่างๆ ต้องรักษาให้อยู่ในสภาพที่ดีพร้อมใช้และสะอาดสะอ้าน อาหารการกินมีพร้อมบริการเสมอ แขกผู้มาพักได้รับการดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี แขกต้องรู้สึกสบายใจได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ รวมทั้งรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยตลอดการเข้าพัก ไม่ว่าจะเป็นการซักรีด อาหารเครื่องดื่มที่มีพร้อมบริการตลอดเวลา ร้านอาหาร คาเฟ่ ห้องประชุมสัมมนาและงานจัดเลี้ยงต่างๆ จำเป็นต้องมีการดูแลรักษา ทำความสะอาด เตรียมสถานที่ มีความปลอดภัย และบริการต้องพร้อมเสมอ
แต่ทว่าโรงแรมแบรนด์ระดับสากลหลายๆที่ กลับมองไม่เห็นความสำคัญของคนทำงาน เป็นเพียงส่วนประกอบ หรือมองแค่ว่าพนักงานคือต้นทุนค่าแรงที่ต้องจ่าย ด้วยทัศนคติของฝ่ายบุคคลในยุคนี้ที่ขาดความเข้าใจเกี่ยวกับการสร้างแรงงานสัมพันธ์และการทำงาน โดยมองว่าพนักงานเป็นเพียงปัญหาที่ต้องได้รับการแก้ไข
ถ้าหากปราศจากคนทำงาน ทุกอย่างย่อมสะดุด ไม่มีอาหารให้แขกทาน ทุกอย่างสกปรกเพราะไม่มีคนทำความสะอาด ถ้าหากไม่มีคนทำหน้าที่บริการ ความรู้สึกปลอดภัยและบรรยากาศการต้อนรับอันอบอุ่นที่แขกผู้เข้าพักจ่ายเงินเพื่อซื้อหาสิ่งเหล่านี้ก็จะไม่เกิดขึ้น โรงแรมก็เป็นเพียงแค่สิ่งปลูกสร้างประเภทหนึ่ง ในความเป็นจริง บริการจากคนทำงานโรงแรมต่างหากที่ทำให้ลูกค้าของโรงแรมได้รู้สึกถึงความเป็นแขกที่มาใช้บริการ แบรนด์โรงแรมหรูระดับสากลต่างก็ทุ่มงบประมาณหลายร้อยล้านดอลลาร์เพื่อสร้างระบบฐานสมาชิกสะสมแต้มเพื่อให้ลูกค้าติดใจและกลับมาใช้บริการอย่างต่อเนื่อง ทั้งออกโฆษณาส่งเสริมภาพลักษณ์ และโปรโมชั่นต่างๆนานาเพื่อดึงดูดใจ แต่การดำเนินธุรกิจเช่นนี้กลับไม่ได้คำนึงถึงว่าลูกค้าจะประทับใจและกลับมาใช้บริการซ้ำเมื่อได้รับประสบการณ์ตรงที่อบอุ่นต่างหาก และประสบการณ์ที่อบอุ่นนั้นย่อมมาจากการบริการที่ดีของพนักงานโรงแรมนั่นเอง
จำนวนเงินหลายร้อยล้านดอลลาร์ที่เสียไปกับการส่งเสริมภาพลักษณ์และการรักษาฐานลูกค้าที่จริงแล้วควรจะนำมาจ่ายเป็นค่าจ้างหรือค่าตอบแทนที่เหมาะสมให้กับพนักงาน ปรับปรุงคุณภาพและสภาพการทำงานให้ดีขึ้น สร้างหลักประกันงานที่มั่นคงและปลอดภัย ปกป้องคนทำงานจากการถูกคุกคามและล่วงละเมิดต่างๆ ลดภาระงานที่มากเกินไป รวมทั้งลดความเครียดจากการทำงาน สามารถเข้าถึงสิทธิต่างๆได้อย่างเสรี ซึ่งรวมถึงสิทธิเสรีภาพที่จะเข้าร่วมสหภาพแรงงานและสิทธิที่จะได้ทำงานในสถานที่ทำงานที่ปลอดภัย สิ่งต่างๆ ที่กล่าวมาคือสิทธิมนุษยชน
ทรัพยากรทางการเงินที่ใช้สำหรับสร้างภาพลักษณ์แบรนด์เท่ากับเป็นเงินลงทุนที่เสียเปล่าหากแบรนด์ระดับโลกปล่อยให้ผู้บริหารโรงแรมในเครือปฏิบัติต่อพนักงานอย่างไม่เป็นธรรม ไม่ว่าจะเป็นการเลือกปฏิบัติ มอบหมายภาระหน้าที่ให้ทำมากเกินไป พูดจาดูถูกหรือด้อยค่า คุกคามและละเมิด จนถึงการกล่าวโทษว่าเป็นเพราะพนักงานมี “ทัศนคติ” ที่ไม่ดีเมื่อเกิดปัญหาใดๆ ก็ตามในที่ทำงาน สิ่งเหล่านี้เป็นผลมาจากการที่คุณค่าของงานที่พนักงานโรงแรมทำนั้นไม่ได้รับการยอมรับไม่ว่าคนๆนั้นจะอยู่ในตำแหน่งหรืออาชีพใดก็ตาม ไม่ยอมรับและมองเห็นความสำคัญที่คนทำงานโรงแรมได้สร้างมูลค่าให้กับธุรกิจโรงแรมและแบรนด์ เมื่อมูลค่าของแรงงานที่ทำนั้นไม่ได้รับการยอมรับ คนทำงานโรงแรมย่อมไม่ได้รับความเคารพในฐานะมนุษย์คนหนึ่งตามที่พึงจะเป็น เมื่อหัวหน้างานและผู้จัดการไม่ให้ความเคารพคนทำงาน เท่ากับยิ่งเปิดช่องให้เกิดการเลือกปฏิบัติและละเมิดสิทธิในรูปแบบต่างๆนานา
เมื่อผู้บริหารระดับสูงไม่ห้ามปรามหรือป้องกันการเลือกปฏิบัติและการละเมิดที่เกิดขึ้น ย่อมทำให้หัวหน้างานและผู้จัดการรู้สึกถึงอภิสิทธิ์บางอย่างที่ไม่ต้องโดนลงโทษใดๆเมื่อกระทำผิด หัวหน้างานและผู้จัดการเหล่านี้ยิ่งได้ใจมากขึ้น ก็จะทำให้การปฏิบัติต่อคนงานยิ่งแย่ลงกว่าเดิม
ผลลัพธ์ที่ตามมาเมื่อคนทำงานที่ถูกคาดหวังว่าจะต้องให้บริการที่อบอุ่น เป็นมิตร มีประสิทธิภาพสูง มืออาชีพ และ/หรือต้องขยันทำงานหนัก ต้องทำงานทะลุเป้าและต้องพร้อมทำตาม(ตารางงานที่เปลี่ยนแปลงบ่อยๆ) ไม่สามารถทำได้ทั้งหมดครบตามที่กล่าวมา คนทำงานจึงถอดใจและขอลาออกจากงาน ฝ่ายบริหารมักตำหนิว่าคนทำงานสมัยนี้ขาดความใส่ใจไม่รักองค์กร หรือโทษว่าเป็นปัญหาที่คนสมัยนี้ชอบ “เปลี่ยนงานบ่อย” ผู้บริหารในอุตสาหกรรมโรงแรมมักจะบ่นออกสื่อหรือร้องเรียนกับรัฐว่า “ขาดแคลนแรงงาน” แต่สิ่งที่คนเหล่านี้ไม่ได้อธิบายให้สังคมฟังก็คือการขาดแคลนคนงานที่พร้อมน้อมรับการทำงานภายใต้สภาพที่ไม่เป็นธรรมและโดนเอาเปรียบทั้งเรื่องค่าตอบแทน ภาระงานล้นเกินรับมือ และไม่ได้รับการปฏิบัติในแง่ความเป็นมนุษย์ที่พึงได้รับการยอมรับและมองเห็นคุณค่า ก็แน่นอนว่าแรงงานที่ขาดแคลนคือคนที่เปราะบางไม่มีทางเลือกมากนัก ส่วนคนทำงานที่ตระหนักรู้ถึงสิทธิมนุษยชนก็จะไม่ยอมก้มหัวให้ใครขูดรีดหรือเอาเปรียบ
วิธีแก้ปัญหาของโรงแรมแบรนด์ระดับโลกคือการจ้างคนทำงานที่ไม่รู้หรือตระหนักถึงสิทธิของตนเอง หรือจ้างคนที่มีความเปราะบางและกลัวที่จะเรียกร้องสิทธิต่างๆ เช่น แรงงานข้ามชาติที่ได้ใบอนุญาตทำงานชั่วคราว แรงงานอพยพหรือแรงงานข้ามชาติที่เป็นเพิ่งเดินทางมาใหม่ แรงงานที่ไม่มีเอกสารทำงานถูกต้อง หรือนักศึกษาฝึกงาน เป็นต้น (การเอาเปรียบนักเรียนนักศึกษาโดยอ้างรูปแบบ “ฝึกปฏิบัติงานจริง” เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นแพร่หลายในเครือโรงแรมระดับสากลในหลายๆ ประเทศ)
ฝ่ายบริหารในเครือโรงแรมระดับสากลดูเหมือนจะแอบหวังอยู่ในใจว่าแขกของโรงแรมจะไม่ได้มองว่าพนักงานก็เป็นคนเหมือนกัน (และสำหรับบางตำแหน่งงาน เช่น แม่บ้าน คนทำความสะอาด คนทำงานในครัว แขกอาจจะไม่เคยได้เห็นหน้าเลย) อย่างไรก็ตามพนักงานทุกคนมีป้ายชื่อ (หรือถ้าหากชื่อจริงออกเสียงยากเพราะเป็นชื่อในแบบกลุ่มชาติพันธุ์ ก็อาจจะมีการประดิษฐ์ชื่อให้ใหม่ที่เรียกง่าย เช่น ปีเตอร์ ไมค์ หรือเจนนี่) คนทำงานโรงแรมที่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับแขกจำเป็นต้องแนะนำชื่อของตนเอง เฉกเช่นเดียวกับการทักทายเหมือนรู้จักกันส่วนตัวและตามที่มนุษย์โดยทั่วไปพึงกระทำ แต่สิ่งที่คนทำงานโรงแรมมักจะไม่เคยได้เป็นและมีคนนึกถึงในตอนทำงานคือ การเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีครอบครัวต้องกลับไปดูแล มีค่าใช้จ่ายจำเป็นรออยู่ มีกิจกรรมในครอบครัวที่ต้องไปร่วมทำ หรือสิ่งอื่นๆที่นอกเหนือจากป้ายชื่อ เพราะนี่คือมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อและชีวิตจิตใจ
ความคาดหวังต่อคนทำงานโรงแรมคือการบริการที่อบอุ่นพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร แต่ขณะเดียวกันคนทำงานกลับไม่ได้รับการปฏิบัติตอบในแง่ของความเป็นคนที่มีเลือดเนื้อ คนทำงานโรงแรมจะต้องทำงานแบบมืออาชีพ แต่กลับไม่ได้รับการปฏิบัติตอบเสมือนมืออาชีพที่มีทักษะความสามารถและประสบการณ์ แน่นอนว่าค่าตอบแทนของคนทำงานโรงแรมไม่ได้เหมาะสมกับทักษะฝีมือ ความสามารถ และประสบการณ์ คนทำงานโรงแรมไม่ได้รับค่าตอบแทนที่ทัดเทียมกับความทุ่มเทแรงกายแรงใจและความสำคัญในงานที่ตนเองทำ เพียงเพราะว่าคุณค่าของงานและความทุ่มเทนั้นไม่ได้รับการยอมรับและมองเห็นถึงความสำคัญ
ในท้ายที่สุดแล้ว การยอมรับในคุณค่าของคนทำงานจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีองค์กรสหภาพแรงงาน การรวมตัวกันเพื่อใช้สิทธิและพลังในการเจรจาต่อรองร่วมอันจำเป็นสำหรับหยุดยั้งการเลือกปฏิบัติและละเมิดสิทธิในโรงแรม ด้วยพลังของการรวมตัวและเจรจาต่อรองจะทำให้พวกเรามีหลักประกันเกี่ยวกับงานที่ปลอดภัยและมั่นคง ลดความเครียดและสิ่งกังวลใจ การมีตัวแทนร่วมผ่านองค์กรสหภาพแรงงานมีความจำเป็นอย่างยิ่งเพื่อหยุดพฤติกรรมละเมิดที่เกิดจากหัวหน้างานหรือผู้จัดการที่ได้รับอภิสิทธิ์ไม่โดนลงโทษหากกระทำผิด และเพื่อขจัดการเลือกปฏิบัติ การคุกคามและล่วงละเมิดทางเพศ การใช้ถ้อยคำดูถูกหรือด้อยค่าในที่ทำงาน ถือเป็นหนทางเดียวที่คนทำงานจะได้ศักดิ์ศรีและการนับถือซึ่งกันและกัน อีกทั้งเป็นหนทางเดียวที่จะสร้างหลักประกันว่าคุณค่าของงานที่คนทำงานโรงแรมหรือรีสอร์ทพึงได้รับการยอมรับอย่างแน่นอน
การเป็นสมาชิกสหภาพแรงงานหรือจัดตั้งองค์กรสหภาพแรงงานไม่ใช่คาถาวิเศษที่จะแก้ปัญหาทุกอย่างของคนทำงานโรงแรม สมาชิกจำเป็นต้องมีการทำความเข้าใจเรียนรู้และเจรจาต่อรองอย่างต่อเนื่องเป็นระยะๆ ถือเป็นการต่อสู้ที่ไม่มีวันสิ้นสุดเพื่อให้ได้รับการยอมรับ ไม่โดนเอาเปรียบและได้ค่าจ้างที่เป็นธรรม เป็นการย้ำเตือนให้ฝ่ายบริหารปฏิบัติต่อคนทำงาน (สมาชิกสหภาพแรงงาน) ด้วยดีรวมทั้งเคารพสิทธิ เป็นหนทางเดียวที่จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลง เพราะสำหรับโรงแรมแบรนด์หรูระดับสากลนั้นสิ่งที่มีค่าเพียงหนึ่งเดียวคือมูลค่าแบรนด์ที่สูงลิ่ว ซึ่งอ่อนไหวเป็นอย่างยิ่งหากมีสิ่งใดมากระทบภาพลักษณ์ พวกเราคนทำงานจำเป็นต้องรวมตัวและเข้าใจเรื่องสิทธิร่วมกันเพื่อให้ฝ่ายบริหารมองเห็นว่าเบื้องหลังแบรนด์หรูคือคนทำงานโรงแรม และคนทำงานโรงแรมมีคุณค่าในตนเอง
ในวันรำลึกแรงงานสากลที่ 28 เมษายนที่ผ่านมา พนักงานทำความสะอาดโรงแรมในฟิลิปปินส์ประท้วงเดือดด้วยข้อความว่า “ระบบโควตาห้องเข่นฆ่าเรา“
by iufasiapacific | Jul 16, 2024 | Human Rights, Women Unions & Power
The women-run for-women restaurants in Afghanistan, once a vital source of employment and a space for women to socialize, are now being forced to close by the Taliban.
In Taliban-controlled Afghanistan, the closure of these women-run small restaurants is a significant setback.
Since their return to power in August 2021, the Taliban have implemented a series of measures restricting women’s freedoms, including banning secondary education and university for women and enforcing strict dress codes.
Women are left with limited employment options, with women-only restaurants and kitchens being one of the few remaining choices. However, the Taliban is pressuring these establishments to close.
The Brai-Banowan-Afghan restaurant, which means “For Afghan Ladies,” was one of the few places in northeastern Afghanistan where women could work and dine freely. It was run by women, for women.
Taliban’s Ministry of Vice and Virtue visited the Brai-Banowan-Afghan restaurant and inspected it for compliance with “religious edicts”.
Nawa, the owner of The Brai-Banowan-Afghan restaurant, stated that the Taliban group informed her after checking the restaurant if it was complying with religious edicts, “You have male customers coming to eat here. We are closing your restaurant for violating our religious edicts.”
The Taliban’s Ministry of Vice and Virtue had granted permission for the women’s restaurants to operate, with the condition that they “cater exclusively to women and do not serve male customers or employ male staff.” This was confirmed by the Taliban’s Ministry.
“No male customer has come to the restaurant,” Nawa said, “This is an excuse for the Taliban to increase restrictions on our work.”
This incident led all restaurant employees to stay home out of fear.
Born into a relatively well-off family, Nawa faced financial hardship after marriage. “I realized that just because a family is wealthy doesn’t make the woman wealthy. She must have her own money,” she said. Her experiences motivated her to help other women in dire straits through the restaurant.
The 34-year-old mother of five, envisioned it as a place where vulnerable women, often the sole breadwinners of their families, could find employment and a sense of purpose. Her staff included widows, young women deprived of education, and women from underprivileged backgrounds. “We were providing jobs for women and a welcoming space to eat,” Nawa said. “One of the women has seven children, and her husband passed away, and this was the only opportunity for her to bring food to the table.”
The closure of the Brai-Banowan-Afghan restaurant is a stark reminder of the limited opportunities available to Afghan women.
25-year-old Shabnam, who worked at the restaurant to support her family after her father’s passing, now faces an uncertain future. “Working has improved my mood,” Shabnam said, “But now I don’t know what to do.”
“I am tired; first, they closed my university, and now that I chose to work in the restaurant, they closed this as well,” said Shabnam. She used to be a student at Kabul University, studying in the agriculture faculty, until the Taliban banned women from attending university.
Restaurants, created and run by women, had become a refuge for women In Taliban-controlled Afghanistan that was becoming increasingly restrictive. “It was not only important for the women who work there; the restaurant also provides a space for women to gather and socialize outside the home,” said Nawa. “This space open for women is important.”
Women have expressed outrage and fear over the closures, viewing them yet another step towards erasing women’s presence in public life.
A woman customer of the Restaurant said, “This was a place where women could feel safe and independent. Now, that is taken from us.” Another woman, a frequent visitor to the restaurant, shared her distress: “These restaurants were our only refuge. Where are we supposed to go now?”
A similar situation unfolded at another women-only restaurant, which cannot be named due to security concerns. Shahida, one of the workers, shared her experience: “The restaurant was a beacon of hope for us. It allowed us to work in a safe environment and support our families. Now, with the closure, we are left with no options.” Shahida, a single mother of three, now faces uncertainty and fear for her family’s future. Taliban officials visited their restaurant multiple times, often chastising the women for not wearing their hijabs correctly or for minor infractions. “They told us women cannot work here because it is against their beliefs,” Shahida said. “But what other options do we have?”
Halima, another worker at a different women-run restaurant, also facing closure, recounted the impact of the Taliban’s restrictions: “The restaurant was more than just a place to work. It was a sanctuary where we could gather, share our stories, and support each other. Losing this space is devastating.” She recalled a senior Taliban figure visiting the restaurant and declaring that women should not be working at all, as it goes against their interpretation of religious laws. “He said women should be at home, not out working. We were terrified and didn’t know what to do,” Halima shared.
The names of the interviewees have been changed to protect their identities.
