“Sex work” is not work. It is forced exploitation that is fundamentally incompatible with decent work.

NEITHER SEX, NOR WORK: ABOLISHING PROSTITUTION TO PROMOTE DECENT WORK

CAP International CSW66 parallel event, Friday 18 March 2022

 

The concept of “sex work” is incompatible with decent work. Decent work is not a description of work – good jobs vs. bad jobs, decent vs. indecent. It is a term intended to capture a broad range of comprehensive and far-reaching measures needed to ensure that workers exercise their collective and individual human rights. It refers to the preconditions for workers’ human rights to be fully realized. It is not about money (wages, income), but about the fulfillment of workers’ aspirations.

According to the ILO: “… decent work sums up the aspirations of people in their working lives. It involves opportunities for work that is productive and delivers a fair income, security in the workplace and social protection for families, better prospects for personal development and social integration, freedom for people to express their concerns, organize and participate in the decisions that affect their lives and equality of opportunity and treatment for all women and men.”

With these preconditions all work – regardless of how dangerous, difficult, or underpaid – can become decent work. “Sex work” – the selling of women for sexual use and exploitation – cannot. The preconditions for “sex work” are poverty, debt, a lack of social protection, insecurity, marginalization, displacement by conflict and war, and trafficking. This is what forces women into prostitution. It is compulsion, not choice.

“Sex work” cannot become decent work because the so-called “sex industry” needs the economic, social and physical vulnerability of women and girls. As a “business” generating profit it must perpetuate this vulnerability to expand its resources. Bringing an end to the economic, social and physical vulnerability of women and girls – which is integral to the very meaning of decent work – would bring an end to the “sex industry” itself.

To argue that prostitution is work is to argue that it is comparable to any other form of waged work: selling your labour-power in exchange for a wage. This mental and physical labour-power (and all forms of work are a combination of both), produces a product or service. Yet in “sex work” what is sold is not a woman’s mental and physical labour-power, but herself. She is the commodity. She is the product that is consumed. This precludes all the preconditions for decent work. Because it is not work.

Prostitution is an industry because it is allowed or encouraged to operate, generating massive economic wealth – criminal profits. But the exploitation of women in this industry to create that profit is not employment.  Women are not employed to provide a service (selling their labour-power for a wage), they are the product. It is therefore not employment, but the enslavement of women and girls, reinforced by their patriarchal treatment as commodities, as property. It is impossible to ensure access to the rights so integral to decent work because goods – commodities, products – do not have rights. This underpins the business logic of this criminal enterprise.

The notion of prostitution as “sex work” is contingent on the claim that she has chosen this employment. It is her choice. This ignores all the force and compulsion we referred to earlier. The deliberate and systematic exploitation of the economic, social and physical vulnerability of women and girls due to poverty, debt and displacement, produces force. Not choice.

In our work on modern slavery in the fisheries industry we have rescued fishers from trafficking and forced labour. I have not once heard any government, company, union or NGO suggest that he was on that boat by choice. They recognize that for reasons of poverty, debt and displacement he was on that boat – through no choice of his own – and subjected to horrendous and degrading treatment. Why do these same organizations suggest that women exploited in prostitution made a choice? And what happened to our outrage at horrendous and degrading treatment?

The only way in which we could possibly consider this a choice is if all the preconditions of force and compulsion are eliminated. What does that mean? It means that we first eliminate poverty, debt, displacement, trafficking, forced labor, and the vulnerability of women and girls that leads to trafficking and forced labor. There must be social protection for all, health for all, freedom from debt. We must establish the comprehensive social protection that the UN General Secretary called for in September last year and eradicate poverty. We must create jobs, guarantee a living wage, and ensure that everyone has access to the universal human right to housing, education, food and nutrition as guaranteed in the UN Declaration on Human Rights. Only then is it possible to argue that choices are being made.

Yet we are so far from this condition. Instead, we face increasing poverty, debt and displacement in the next decade. This means the increased vulnerability of millions of women and girls. It means increased exploitation of women and girls in prostitution.

As the global tourism gradually recovers with the promise to “build back better”, governments, resort owners and tourism industry operators will once again encourage and promote prostitution as a tourist attraction – as entertainment. There is no doubt that sex tourism will be a driver of foreign exchange earnings and business recovery in many countries. The women and girls exploited in this sex tourism will remain poor because the industry needs them to be poor; it needs them to be perpetually vulnerable.

Article 23 of the Universal Declaration on Human Rights refers to the right to earn an income that ensures “an existence worthy of human dignity.” What happens when earning that income forcibly rips away your dignity and – by treating you as a product, as property – tries to take away your humanity too? Survivors have courageously struggled to recover their human dignity by escaping trafficking and prostitution and helping others to do so. Calling prostitution “sex work” denigrates that courageous struggle and simply casts doubt on our own humanity and human dignity.

Dr Muhammad Hidayat Greenfield, IUF Asia/Pacific Regional Secretary

Eliminating Violence Against Women: Taking action through education, awareness & organizing

Eliminating Violence Against Women: Taking action through education, awareness & organizing

Throughout the month of November, affiliated unions across the Asia-Pacific region launched a renewed effort to raise awareness and mobilize members to reduce the vulnerability of women workers, overcome fear, and eliminate all forms of violence against women. These coordinated activities across the region were the result of the decision of the IUF Asia/Pacific Regional Women’s Committee to mobilize for the International Day for the Elimination of Violence Against Women on November 25, 2021, and promote the Violence and Harassment Convention, 2019 (No. 190) and Violence and Harassment Recommendation, 2019 (No. 206).

The IUF Asia/Pacific posters and the statement for the International Day for the Elimination of Violence Against Women were distributed in 21 languages in the Asia-Pacific region, including English, Japanese, Bengali, Hindi, Urdu, Sindhi, Pashto, Nepali, Sinhalese, Indonesian, Khmer, Thai, Tagalog, Chinese (traditional), Chinese (simplified), Burmese, Karen, Kachin, Mon, Arkanese and Shan.

In Pakistan the women agricultural and farm workers’ union, Sindh Nari Porhyat Council (SNPC), held an education programme for members on November 27, explaining the role of the union in ensuring that women can work free from violence. This includes measures to protect women when traveling to and from work and when physically isolated in farms and fields.

In the food and beverage sector, the women’s officers of the Pakistan Food Workers’ Federation (PFWF), explained the posters to union members in the workplace – targeting men workers – and distributed education material. This was vital in improving members’ awareness and understanding of the causes of violence against women and that stopping this violence is the responsibility of all union members, not only women. Discussions focused on ways to ensure a safe and secure workplace for women.

IUF-affiliated unions in Pakistan together with affiliates of Public Services International (PSI) jointly organized a seminar in Hyderabad on the ratification and adoption of ILO Convention No.190 and Recommendation No.206 on November 27, 2021. A second seminar on ILO Convention No.190 and Recommendation No.206 was held on November 29 in Karachi and was attended by trade unionists, journalists and parliamentarians. The meeting resolved to reform a committee to develop a national strategy for the ratification of ILO Convention No.190.

In Bangladesh, IUF-affiliated unions also organized a seminar on the ratification and adoption of ILO Convention No.190 and Recommendation No.206 on November 20, 2021. This was followed by education and awareness activities at factories and workplaces.

The seminar recommendations included the urgent need for legislation and policies in line with ILO Convention No.190, and that provisions for forming a joint sexual harassment prevention committee consisting of equal representation of workers and employers in each factory to be included in the Bangladesh labour law. The meeting called for amending labour laws to give the right to form trade unions for workers engaged in the informal sector, including domestic workers and non-farm agricultural waged workers. It is necessary to fix minimum wages for women workers in this sector and extend social protection to reduce their vulnerability.

In India, the General Secretary of the Gujarat Agriculture Labour Union (GALU) organized series of education sessions on eliminating violence against women with local organizers so they can use the posters in their own meetings in villages. GALU also made eliminating violence against women a part of their program in the “School of Democracy” run to educated rural youth on union activities and public governance.

In Assam, India, the Women’s’ Water, Sanitation and Health Committees held a series of education and awareness activities in several tea plantations. The posters were used to introduce the key concepts and to discuss women’s experiences of violence and harassment in the plantation. Women tea workers reported on both the physical and economic vulnerabilities, the daily verbal and physical abuse they face, and discussed how this can be overcome through concerted action by their self-organized Women’s’ Water, Sanitation and Health Committees.

In Indonesia, the Federation of Hotel, Restaurant, Plaza, Apartment, Catering and Tourism Workers’ Free Union (FSPM) and the National Federation of Food and Beverage Workers (FSBMM) launched awareness campaigns in the workplace.

FSPM undertook an intensive awareness campaign among members in hotels and restaurants in Bandung, Surabaya and Yogyakarta. The unions also posted the posters on union noticeboards in the workplace.

The FSBMM Women’s Committee and FSBMM Youth Committee included the issue of violence against women in the agenda of their respective meetings in Bogor on November 13 and 14, 2021. FSBMM combined education and training with stronger policy commitments by affiliated unions, collective bargaining and negotiating more effective measures to make workplaces safe for women.

In Myanmar, a city-wide federation of hotel and resort workers held education and awareness activities on December 3, 2021. The posters were used to facilitate discussion of the different kinds of fear women face, what causes it, and what should be done. Women hotel and resort workers explained the way in which irregular, precarious employment arrangements and job insecurity contribute to their vulnerability and the violence they face.

 

“කාන්තාවන් වශයෙන් අප බිය වන දේ වෙනුවෙන් “, අපි වෘත්තීය සමිතියක් ලෙස සටන් කරමු!

“කාන්තාවන් වශයෙන් අප බිය වන දේ වෙනුවෙන් “, අපි වෘත්තීය සමිතියක් ලෙස සටන් කරමු!

“කාන්තාවන් ලෙස අප බිය වන දේ” යන වාක්‍ය ඛණ්ඩය පැමිණෙන්නේ එක්සත් රාජධානියේ විශ්ව විද්‍යාලවල ලිංගික අපයෝජන සහ කාන්තාවන්ට එරෙහි ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ අල්-ජසීරා විමර්ශන ඒකකයේ ප්‍රබල වාර්තාවකිනි. වාර්තාවේ විස්තර කර ඇති ලිංගික අතවර, අපයෝජන සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ කාන්තාවන් ආයතනික අවදානමට ලක්වීම සූරාකෑම මගින් එම කාන්තා සේවිකාවන් දිනපතා සේවා ස්ථානවල අත්විඳින බිය හෙළි කරයි.

කාන්තා සේවිකාවන් රැකියාවේදී ප්‍රචණ්ඩත්වයට සහ අපයෝජනයන්ට මුහුණ දීමට එක් හේතුවක් වන්නේ සේවා ස්ථාන පුරා පැතිරී ඇති ආයතනික සහ එම පද්ධතිය නිර්මාණය වි ඇති ආකාරයේ  අවදානමයි. පසුගිය වසර හතර තුළ හෝටල්, ආපනශාලා, ආහාර සැකසුම් සහ කෘෂිකර්මාන්තයේ කාන්තා වෘත්තීය සංගම් නායකයින් සහ සාමාජිකයින් සමඟ අප කළ වැඩ මත පදනම්ව අපි භෞතික හා ආර්ථික යන අංශ දෙකෙහිම විවිධ ආකාරයේ ආයතනික අවදානම් හඳුනා ගත්තෙමු.

හුදකලා වීම සහ ගමන් කිරීම සම්බන්ධයෙන් කාන්තාවන් භෞතික අවදානම් අත්විඳින ලදී. හුදකලා වීම යනු රැකියා ස්ථානයක බොහෝ පිරිමින් අතර කාන්තාවන් කිහිප දෙනෙකු පමණක් සිටින අතර ඔවුන් අවදානමට ලක්විය හැකි තත්වයන් විය හැකිය. එසේත් නැතිනම් කාන්තාවන් ක්ෂේත්‍රවල,  වතුකරයේ තනිව වැඩ කරමින් සිටි තැන්වල හෝ  නිවෙස්වලට, කාර්යාලවලට ගොස් පොදු මාර්ගවල  අලෙවි සේවිකාවන් ලෙස සේවය කළ අවස්ථා වලදී අවදානමට ලක්විය හැකි ය. ගමන් බිමන් යනු රැකියාවට යාම සහ එහි සිට පැමිණීමේදී අවදානමට ලක්වීමයි. මෙයට ජනාකීර්ණ මිශ්‍ර පොදු ප්‍රවාහනය; සේවායෝජකයා විසින් සපයන ලද ජනාකීර්ණ මිශ්‍ර ප්‍රවාහනය ; රැකියාවට යාම සහ එහි සිට පැමිණීමේදී අතරමගදී හමුවන වාහන වල ගමන් කිරීමට බල කිරීම; නැතහොත් ක්ෂේත්‍රවල වැඩ කිරීමට හෝ ජලය එකතු කිරීමට බොහෝ දුර පයින් යාම ඇතුළත් විය.

අප සාකච්ඡා කළ ආර්ථික දුර්වලතාවයට අඩු වැටුප් හෝ දරිද්‍රතා වැටුප් ඇතුළත් වන අතර ඒවා නිසා  කාන්තාවන්ට ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් ඉවත් වීමට නොහැකි විය. මෙය රැකියා ස්ථානයේ සහ නිවසේ ප්‍රචණ්ඩත්වය යන දෙකටම අදාළ වේ. දරිද්‍රතා වැටුප් ලබන කාන්තාවන් දැනටමත් අවදානමට ලක්ව ඇති අතර වෙනත් රැකියාවක් ලබා ගැනීමට නොහැකි වූ විට, ගෘහස්ථ ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් මිදීමට අවශ්‍ය ආර්ථික ස්වාධීනත්වය සාක්ෂාත් කර ගැනීමට ඔවුන්ට නොහැකි වේ. අපගේ කාන්තා වෘත්තීය සංගම් නායිකාවන් කිහිප දෙනෙක් කළ තර්කයන්ට අනුකූලව සාමූහික කේවල් කිරීම හරහා සාකච්චා මාර්ගයෙන් ලබාගන්නා යහපත් වැටුපක් හෝ “ජීවන වැටුපක්” කාන්තා සේවිකාවන්ගේ ආර්ථික අවදානම අවම කිරීමට සහ එම අවදානමෙන් පැන නගින ප්‍රචණ්ඩත්වය තුරන් කිරීමට උපකාරී වන බව පෙන්වා දෙයි.

අපගේ සාමාජිකයන් විවිධ ආකාරයේ ආර්ථික අවදානම් පරාසයක් ගැන කතා කළහ. ඒවාට ණය/බැඳුම්කර ශ්‍රමය සහ “දේපල” ලෙස කාන්තාවන් මුහුණ දෙන ප්‍රචණ්ඩත්වය; වැන්දඹුවන්ට ඉඩම් අයිතිය සහ රජයේ ප්‍රතිලාභ ලබා ගැනීමට ඇති ප්‍රවේශය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම; කාන්තා සේවිකාවන් පිරිමින්ට ලැබෙන පවුල් ප්‍රතිලාභ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, විශේෂයෙන් නිවාස සහ වතුකරයේ ද්‍රව්‍යමය වශයෙන් ලබාදෙන වැටුප් (උදා: සහල්, ධාන්‍ය වැනි අත්‍යවශ්‍ය ආහාර); බඳවා ගැනීමේ පරිචයන්; සහ අවිනිශ්චිත රැකියා විධිවිධාන ඇතුළත්වේ.

රැකියා සඳහා අයදුම් කිරීමේදී සහ රැකියා ලබා ගැනීමේදී, පරිවාස කාලය සමත්වීමේදී, කාර්ය සාධන ඇගයීම් සමත්වීමේදී, ස්ථිර රැකියා සුරක්ෂිත කිරීමේදී හෝ තාවකාලික කොන්ත්‍රාත්තු අලුත් කිරීමේදී ලිංගික හිරිහැර කිරීම් සහ අපයෝජනයන් බහුලව සිදුවේ. මක්නිසාද යත් කාන්තා සේවිකාවන්ගේ රැකියා සුරක්ෂිතභාවය, ජීවනෝපාය සහ උසස්වීම් පිළිබඳ දැවැන්ත බලය කළමනාකරණ සහ අධීක්ෂණ තනතුරුවල සිටින පිරිමින් අත සංකේන්ද්‍රණය වී ඇති බැවිනි. මෙම බලය නිතිපතා අනිසි ලෙස භාවිතා කරන අතර මෙය වැළැක්වීම සඳහා බොහෝ විට ඵලදායී පියවරයන් නොමැත.

වෙනස් කොට සැලකීම සහ හිරිහැර කිරීම සඳහා ‘ශුන්‍ය ඉවසීමක්’ ප්‍රකාශ කළත්, ලෝකයේ විශාලතම පාරජාතික ආහාර, පාන සහ කෘෂිකාර්මික සමාගම් ඇතුළුව බොහෝ සේවා යෝජකයින් ආර්ථික අවදානම් සහ බලය අනිසි ලෙස භාවිතා කිරීමේ සම්බන්ධතාවයට ආමන්ත්‍රණය කිරීමට කිසිවක් නොකරයි. ඒ වෙනුවට, බොහෝ සේවා යෝජකයින් ආර්ථික වශයෙන් අවිනිශ්චිත රැකියා (අනියම්, තාවකාලික, කම්කරු කුලියට හෝ බාහිරින් ලබා ගැනීම මත පදනම් වූ අනාරක්ෂිත රැකියා) භාවිතා කිරීම ආරක්ෂා කරයි. ඒ සියල්ල නම්‍යශීලී බව සහ කාර්යක්ෂමතාවය මතය. එහෙත් අනාරක්ෂිත රැකියා කාන්තා සේවිකාවන්ගේ ආර්ථික අවධානම සඳහා මූලික මූලාශ්‍රයක් වන අතර, ඔවුන්ගේ කොන්ත්‍රාත්තු අලුත් කරනවාද නැද්ද යන්න තීරණය කරන පිරිමින්ගේ හිරිහැරවලට සහ අපයෝජනයන්ට ඔවුන් නිරාවරණය වේ. එය කාන්තා කම්කරුවන් මුහුණ දෙන භීතියේ මූලික මූලාශ්‍රයකි.

කාන්තාවන්ට තවදුරටත් එම බිය ඇති නොවීමට කටයුතු කිරීම වෘත්තීය සමිති වශයෙන් අපගේ කාර්යභාරයයි. කාන්තා හිංසනය නැවැත්වීමට අප කටයුතු කළ යුතුයි. එහෙත් රැකියාවේදී ආයතනික භීතියේ වඩාත් වැදගත් මූලාශ්‍රවලින් එකක් ඉවත් කිරීමට වෘත්තීය සමිති වශයෙන් අප ක්‍රියා කළ යුතුය: බඳවා ගැනීම්, අවිනිශ්චිත රැකියා සහ අනාරක්ෂිත රැකියා වලින් පැන නගින අනාරක්ෂිතභාවය සහ බිය.

“කාන්තාවන් වශයෙන් අප බිය වන දේ” පිටුපස ඇති බලය සහ අවදානම අප හෙළිදරව් කළ යුතු අතර එයට අපි වෘත්තීය සමිතියක් ලෙස සටන් කළ යුතුය.

නොවැම්බර් 25 දිනට යෙදෙන කාන්තාවන්ට එරෙහි හිංසනය පිටුදැකීමේ ජාත්‍යන්තර දිනයේදී ඔබත් කරුණාකර අප හා එක්ව වෘත්තීය සමිති විසින් වැඩි ක්‍රියාමාර්ගයක් ඉල්ලා සිටිමු. එමෙන්ම සෑම දිනකම ඉදිරියට ගොස්, අපි එය ඉටු කරගනිමු. කාන්තාවන්ට එරෙහි ප්‍රචණ්ඩත්වය නැවැත්වීම සඳහා සියලුම කම්කරුවන් එක්ව, නැගී සිටින කාන්තාවන්, නොබියව වැඩ කරන කාන්තාවන් ආරක්ෂා කිරීමට සහ සහාය දැක්වීමට අපගේ වෘත්තීය සංගමය, අපගේ බලය භාවිතා කළ යුතුය.

 හිදයත් ග්‍රීන්ෆීල්ඩ් , කලාපීය  ලේකම්

ยามสตรีหวั่นใจภัยคุกคาม สหภาพแรงงานร่วมสู้อยู่เคียงข้าง

ยามสตรีหวั่นใจภัยคุกคาม สหภาพแรงงานร่วมสู้อยู่เคียงข้าง

วลีที่ว่า “สิ่งที่ทำให้ผู้หญิงหวาดกลัว” ได้มาจากรายงานอันทรงพลังของรายงานข่าวแนวสืบสวนสอบสวนของสำนักข่าวอัลจาซีรา เกี่ยวกับการล่วงละเมิดทางเพศ การใช้อำนาจโดยมิชอบและความรุนแรงต่อผู้หญิงในมหาวิทยาลัยในประเทศสหราชอาณาจักร การล่วงละเมิดทางเพศ การใช้ความรุนแรงที่ปรากฎเนื้อหาในรายงาน และการแสวงหาประโยชน์จากความเปราะบางของผู้หญิงสร้างความกลัวให้แก่แรงงานหญิงในสถานที่ทำงานทุกวัน

สาเหตุหนึ่งที่แรงงานหญิงต้องเผชิญกับความรุนแรงและการล่วงละเมิดทางเพศในที่ทำงานคือ ความเปราะบางในเชิงระบบที่แผ่ไปทั่วสถานที่ทำงาน

จากการทำงานของเราที่ร่วมกับผู้นำสหภาพแรงงานหญิงและสมาชิกสหภาพแรงงานโรงแรม ร้านอาหาร การแปรรูปอาหาร และการเกษตรในช่วงสี่ปีที่ผ่านมานั้น เราได้มองเห็นถึงปัญหาความเปราะบางเชิงโครงสร้างประเภทต่างๆ ทั้งทางกายภาพและทางเศรษฐกิจ

ความเปราะบางทางกายภาพ หมายถึง การทำงานอย่างโดดเดี่ยวและการเดินทางไปกลับที่ทำงาน การทำงานอย่างโดดเดี่ยวยังรวมถึงสถานการณ์ที่มีผู้หญิงทำงานเพียงไม่กี่คนและรายล้อมด้วยคนทำงานชายจำนวนมากในที่ทำงาน ทำให้พวกเธอตกอยู่ในความเสี่ยง หรือในสถานการณ์ที่ผู้หญิงทำงานคนเดียวในพื้นที่เกษตรทั้งขนาดเล็กและแปลงใหญ่ หรือเป็นพนักงานขายที่ต้องเดินทางไปยังบ้านลูกค้า รวมทั้งความเปราะบางระหว่างการเดินทางไปและกลับจากที่ทำงาน ไปจนถึงการใช้ระบบขนส่งสาธารณะและยานพาหนะที่นายจ้างจัดให้ซึ่งมีสภาพแออัด การถูกบังคับให้โบกรถไป-กลับจากที่ทำงาน หรือเดินไกลไปทำงานในแปลงเกษตรหรือที่กักเก็บน้ำ

ความเปราะบางทางเศรษฐกิจที่เรายกมาอภิปรายในที่นี้ คือ ค่าจ้างต่ำหรือค่าจ้างราคาถูกที่ทำให้ผู้หญิงไม่สามารถพาตนเองให้หนีพ้นจากความรุนแรงได้ ซึ่งเกิดขึ้นทั้งในที่ทำงานและที่บ้าน การทำงานที่ผู้หญิงได้รับค่าจ้างต่ำนั้นเปราะบางอยู่แล้วและยิ่งไม่สามารถหางานใหม่ได้ พวกเธอจึงไม่สามารถเป็นอิสระทางเศรษฐกิจเพื่อหนีจากความรุนแรงในครอบครัวได้ ผู้นำสหภาพแรงงานหญิงของเราหลายคน มองว่า ค่าจ้างที่เหมาะสมหรือ “ค่าจ้างยังชีพได้” ในการเจรจาต่อรองร่วมนั้น สามารถช่วยลดความเปราะบางทางเศรษฐกิจของแรงงานหญิงและช่วยขจัดความรุนแรงที่เกิดจากความเปราะบางนั้น

สมาชิกของเราพูดถึงความเปราะบางทางเศรษฐกิจประเภทต่างๆ ซึ่งได้แก่ แรงงานขัดหนี้ และความรุนแรงที่ผู้หญิงต้องเผชิญเมื่อถูกกำหนดให้เป็นเสมือน “ทรัพย์สิน” ชิ้นหนึ่ง หญิงม่ายที่ถูกปฏิเสธการเข้าถึงสิทธิในที่ดินและสิทธิประโยชน์จากรัฐ ผู้หญิงถูกกีดกันจากผลประโยชน์ของครอบครัวซึ่งให้ผู้ชายได้เพียงฝ่ายเดียว โดยเฉพาะที่พักอาศัยและค่าจ้าง (อาหารจำเป็น เช่น ข้าว เมล็ดพืช) จากภาคเกษตร การรับสมัครพนักงานใหม่และการจ้างงานไม่มั่นคง

การล่วงละเมิดทางเพศกับการถูกใช้ประโยชน์โดยมิชอบจากกระบวนการสมัครงานและรับเข้าทำงาน การผ่านการทดลองงาน การประเมินผลงาน การได้งานประจำ หรือการต่ออายุสัญญาชั่วคราวนั้นเกิดอย่างกว้างขวาง ทั้งนี้เป็นเพราะมีการใช้อำนาจที่เหนือกว่ากดทับความมั่นคงในการทำงาน อาชีพการงาน และการส่งเสริมแรงงานหญิงนั้นกระจุกตัวอยู่ในมือของผู้ชายในตำแหน่งผู้บริหารและหัวหน้างาน อำนาจนี้ถูกใช้ในทางที่ผิดเป็นประจำและมักไม่มีมาตรการป้องกันที่มีประสิทธิภาพ

แม้จะอ้างนโยบายไม่ประนีประนอมกับการเลือกปฏิบัติและการล่วงละเมิด นายจ้างส่วนใหญ่รวมถึงร้านอาหารขนาดใหญ่ บริษัทเครื่องดื่มและการเกษตรข้ามชาติที่ใหญ่ที่สุดในโลกบางแห่ง กลับไม่ได้ดำเนินการใดๆ เพื่อจัดการแก้ไขความเชื่อมโยงระหว่างความเปราะบางทางเศรษฐกิจกับการใช้อำนาจโดยมิชอบ แต่กลับปกป้องการจ้างงานที่ไม่มั่นคง (งานที่ไม่มั่นคง เช่น งานชั่วคราว งานไม่เป็นทางการ การจ้างแรงงานเหมาจากภายนอก) ในแง่เศรษฐกิจ ซึ่งทั้งหมดเกี่ยวข้องกับความยืดหยุ่นและประสิทธิภาพของธุรกิจ ทว่างานที่ไม่มั่นคงเป็นสาเหตุพื้นฐานของความเปราะบางทางเศรษฐกิจของแรงงานหญิง ทำให้พวกเธอต้องเผชิญปัญหาการล่วงละเมิดและถูกใช้อำนาจโดยมิชอบของผู้ชายที่มีอำนาจตัดสินใจในการต่อสัญญา เป็นที่มาพื้นฐานของความหวาดกลัวของผู้หญิง

จึงเป็นบทบาทของเราในฐานะสหภาพแรงงานที่จะต้องปกป้องแรงงานหญิง ไม่ให้เผชิญกับความกลัวนั้นอีกต่อไป เราต้องมีบทบาทหยุดยั้งความรุนแรงต่อผู้หญิง แต่เราต้องดำเนินการในฐานะสหภาพแรงงานเพื่อขจัดสาเหตุที่สำคัญที่สุดของความกลัวในที่ทำงาน นั่นคือ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยและความกลัวที่เกิดจากการสรรหาพนักงานใหม่ การจ้างงานชั่วคราวและงานไม่มั่นคง

เราต้องเปิดโปงอำนาจและความเปราะบางที่อยู่เบื้องหลัง “สิ่งที่ทำให้ผู้หญิงหวาดกลัว” และเราต้องสู้ในนามสหภาพแรงงาน

ขอให้พวกเราพร้อมใจร่วมรณรงค์เนื่องในวันขจัดความรุนแรงต่อสตรี ในวันที่ 25 พฤศจิกายน เพื่อให้สหภาพแรงงานออกมาเรียกร้องมากขึ้นทุกวันนับจากนี้ เรามาช่วยกันทำให้กิจกรรมเกิดขึ้น พลังและการรวมกลุ่มของเราควรปกป้องและสนับสนุนผู้หญิงที่กล้าพูดความจริง การที่คนทำงานหญิงจะไม่เผชิญกับความกลัวอีกต่อไปนั้น แรงงานทุกคนต้องยืนอยู่เคียงข้างกัน เพื่อหยุดยั้งความรุนแรงต่อผู้หญิง

Hidayat Greenfield เลขาธิการไอยูเอฟภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก

“အမျိုးသမီးတွေအနေနဲ့ ဘာကို ကြောက်ကြတာလဲ” သမဂ္ဂတခုအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ တိုက်ပွဲဝင်မယ်!

“အမျိုးသမီးတွေအနေနဲ့ ဘာကို ကြောက်ကြတာလဲ” သမဂ္ဂတခုအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ တိုက်ပွဲဝင်မယ်!

“အမျိုးသမီးတွေအနေနဲ့ ဘာကို ကြောက်ကြတာလဲ” သမဂ္ဂခုအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ တိုက်ပွဲဝင်မယ်!

“အမျိုးသမီးတွေအနေနဲ့ ဘာကို ကြောက်ကြတာလဲ” စကားစုမှာ ယူကေ တက္ကသိုလ်များထဲက အမျိုးသမီး များအပေါ် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလွဲသုံးစားမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှုတွေအပေါ် Al-Jazeera စုံးစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနရဲ့ အားကောင်းသော အစီရင်ခံစာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှောင့်ယှက်မှု၊ မတရားပြုကျင့်မှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှု အကြောင်းတွေကို အစီရင်ခံစာမှာ ဖော်ပြထားပြီး အမျိုးသမီးများ၏ အားနည်းချက်များအပေါ် ခေါင်းပုံဖြတ်ခြင်းက အမျိုးသမီးအလုပ်သမားများကို လုပ်ငန်းခွင်များမှာ အကြောက်တရားများ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့စေပါသည်။

လုပ်ငန်းခွင်မှာ အမျိုးသမီး အလုပ်သမားများ အကြမ်းဖက်ခံရမှု၊ မတရားပြုကျင့်ခံရမှု ကြုံတွေ့စေသည့် အကြောင်းအရင်းများထဲက တခုမှာ လုပ်ငန်းခွင်မှာ ပြည့်နှက်နေသည့် ပုံစံတကျနှင့်စနစ်တကျရှိသော အားနည်း ချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ၄ နှစ်ကျော်ခန့်က ဟိုတယ်၊ စားသောက်ဆိုင်၊ စားသောက်ကုန်နှင့် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများမှ အမျိုးသမီး သမဂ္ဂခေါင်းဆောင်များနှင့် အဖွဲ့ဝင်များ၏ လုပ်ငန်းတွေကို အခြေခံကာ ပုံစံတကျဖြစ်သော အားနည်းချက် အမျိုးအစားများကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ စီးပွားရေးပိုင်းဆိုင်ရာနှစ်မျိုးစလုံးတို့ဖြင့် ဖော် ထုတ်ပါသည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်သည် ကိုယ်ထီးတည်းဖြစ်သည့်အခါ၊ ခရီးသွားသည့်အခါများမှာ ကြုံတွေ့တတ် ပါသည်။ ကိုယ်ထီးတည်းဖြစ်သည့်အခြေအနေကိုပြောရင် လုပ်ငန်းခွင်တခုက အမျိုးသားအများအပြားကြား အမျိုး သမီးအနည်းငယ်သာ ရှိနေခြင်းက သူတို့တွေကို အားငယ်စေပါသည်။ သို့မဟုတ် အမျိုးသမီး တယောက်တည်း ကွင်းပြင်တွေမှာ သို့မဟုတ် စိုက်ခင်းတွေမှာ အလုပ်လုပ်နေရတာမျိုး သို့မဟုတ် အရောင်းဝန်ထမ်းတွေလို အိမ်၊ ရုံးသို့ သွားလာသည့်လမ်းပေါ်မှာ သွားလာရင်း အလုပ်လုပ်ရတာမျိုးကို ဆိုလိုပါသည်။ အသွားအလာနဲ့ ပတ်သက် သည့် အားနည်းချက်ဆိုတာက အလုပ်ကနေ အသွားအပြန် အချိန်ကို ညွှန်းဆိုပါသည်။ ထိုထဲတွင် အများပြည်သူ သုံးယာဉ်တွေ ကျပ်တာ၊ အလုပ်ရှင်က စီစဉ်ပေးတဲ့ အကြိုအပို့ ပြွတ်သိပ်နေအောင် ကျပ်တာ၊ အလုပ်သို့ အတက်အ ဆင်းလုပ်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရတာ၊ လုပ်ငန်ခွင်ကွင်းထဲသို့ သို့မဟုတ် ရေသွားခပ်ရသည့်အခါမျိုးတွင် အ ဝေးကြီး လမ်းလျောက်ရတာမျိုး ပါဝင်ပါသည်။

စီးပွားရေးဆိုင်ရာ အားနည်းချက်တွေအတွက် ကျွန်ုပ်တို့တွေဆွေးနွေးသည့်အချက်တွင် လုပ်ခလစာ နည်းပါးမှုနှင့် ဆင်းရဲမွဲတေစေလောက်သော လုပ်အားခများပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့ဟာ အမျိုးသမီးများအတွက် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အကြမ်းဖက်ခံရမှုမှ ဖယ်ရှားနိုင်ဖို့ မဖြစ်စေနိုင်သည့် အချက်ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းခွင်နှင့် နေအိမ် နှစ်ခုစလုံးတွင် အကြမ်းဖက်ခက်ရမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပါသည်။ ဆင်းရဲမွဲတေစေလောက်လုပ်အားခဖြင့် အလုပ်လုပ်နေရပြီး တခြား အလုပ်အကိုင် မရရှိနိုင်သည့်အခြေအနေမှာ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ဖို့အတွက် လိုအပ်သည့် စီးပွားရေးအရ ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်မှု မရရှိနိုင်တော့ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အမျိုးသမီးသမဂ္ဂခေါင်းဆောင် တော်တော် များများက စုပေါင်းအရေးဆိုမှုမှတဆင့် စေ့စပ်ညှိနှိုင်းထားသည့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော လုပ်ခလစာ သို့မဟုတ် “လူနေမှုဘဝနှင့် ကိုက်ညီသော လုပ်အားခ”တွေက အမျိုးသမီးများ စီးပွားရေးအရ အားနည်းချက်တွေကို လျော့ချနိုင်သလို ထိုအားနည်းချက်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာရသည့် အကြမ်းဖက်မှုကိုလည်း ဖယ်ရှားနိုင်ရန် အထောက် အကူဖြစ်ကြောင်း ထောက်ပြခဲ့ပါသည်။

စီးပွားရေးအရ အားနည်းချက် အမျိုးမျိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ အဖွဲ့ဝင်များ ပြောဆိုသည့်အချက်တွေမှာ  “ပိုင်ဆိုင်မှု” ပမာ အမျိုးသမီးများ ရင်ဆိုင်နေရသော အကြွေး/အနှောင်အဖွဲ့လုပ်သားနှင့်အကြမ်းဖက်မှု၊ မုဆိုးမများ မြေယာပိုင်ဆိုင်ခွင့်နှင့် အစိုးရ အကျိုးခံစားခွင့်များ မရရှိမှု၊ အမျိုးသားများမှ ရရှိသော မိသားစု အကျိုးခံစား ခွင့်များကို အမျိုးသမီးအလုပ်သမားများ ငြင်းပယ်ခံရမှု အထူးသဖြင့် စိုက်ခင်းတွေမှာ အိမ်ယာနှင့် အလုပ်အားခ အပေါ် အကျိုးခံစားခွင့် (ဥပမာ – မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အစားအစာဖြစ်သည့် ဆန်၊ ပြောင်း)၊ အလုပ်ခန့်ထားခံရမှု နှင့် ကျပန်းအလုပ်အကိုင် စီစဉ်ထားရှိမှုအခြေအနေတွေ မတူညီတာတွေ တွေ့ရှိရပါသည်။

အလုပ်အကိုင်လျောက်ထားဖို့နဲ့ရရှိဖို့၊ အစမ်းခန့်ကာလ အောင်မြင်ဖို့၊ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်နိုင်မှု ဆန်းစစ်ချက် အောင်မြင်ဖို့၊ အမြဲတမ်းအလုပ်အကိုင် ရရှိဖို့ သို့မဟုတ် ယာယီအလုပ်ခန့်ထားမှု စာချုပ် သက်တမ်းတိုးဖို့ အတွက် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှောင့်ယှက်ခံရမှုနှင့် မတရားပြုကျင့်ခံရမှုမှာ ကျယ်ပျံ့ပါတယ်။ ဒီလိုဖြစ်ရသည့် အကြောင်း အရင်းတခုမှာ အလုပ်အကိုင်အာမခံချက်၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုနှင့် အမျိုးသမီးအလုပ်သမားများ ရာထူးတိုး ပေးမှုအပေါ် ကြီးမားသောလုပ်ကိုင်ခွင့်ရှိသည့် စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် ကြီးကြပ်ရေး ရာထူးများမှာ အမျိုးသားများ လက်ထဲ တွင်သာ ရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ဒါကို တားဆီးဖို့ ထိရောက်တဲ့အစီအမံတွေ မရှိသေးပါ။

ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနှင့် နှောင့်ယှက်မှုအတွက် “လုံးဝသည်းခံခြင်း” ဟု အခိုင်အမာဆိုထားသော်လည်း – အကြီးဆုံး စားသောက်ကုန်နှင့် စိုက်ပျိုးရေး တချို့နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီများအပါအဝင် – တော်တော်များများမှာ စီးပွားရေဆိုင်ရာ အားနည်းချက်နှင့် လုပ်ပိုင်ခွင့်မတရားအသုံးချမှုအပေါ် ဖြေရှင်းရန် ဘာမှ မလုပ်ဆောင်ကြပါ။ အဲဒီအစား အလုပ်ရှင် အများစုမှာ ကျပန်းအလုပ်အကိုင် အသုံးချမှု (နေ့စားဖြင့်ငှားရမ်းသော အာမခံချက်မရှိသည့် အလုပ်အကိုင်၊ ယာယီ အလုပ်အကိုင်ငှားရမ်းမှု သို့မဟုတ် ပြင်ပမှ ခေါ်ယူလုပ်ကိုင်စေမှု) တို့ကို အကာအကွယ်ပေးကြသည်။ ဒါက ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် အကြောင်းအရင်း အားလုံးပါ။ အာမခံချက်မရှိသည့် အလုပ်အကိုင်များက အမျိုးသမီး များအတွက် စီးပွားရေးနဲ့သက်ဆိုင်သည့် အားနည်းချက်ရဲ့ အခြေခံအရင်းအမြစ်ဖြစ်သည့်အပြင် သူတို့ရဲ့ စာချုပ်ကို သက်တမ်းတိုးပေးမယ် မတိုးပေးဘူးဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမယ့် အမျိုးသားတွေရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုနှင့် မတရားပြု ကျင့်မှုကို ကြုံတွေ့စေပါသည်။ ဒါက အမျိုးသမီးအလုပ်သမားများ ရင်ဆိုင်နေရသည့် အကြောက်တရား၏ အခြေခံ အရင်းမြစ် ဖြစ်ပါသည်။

အမျိုးသမီးများ ဒီလိုအကြောက်တရားတွေ ဆက်ပြီးမကြုံတွေ့ကြစေဖို့ အလေးပေးလုပ်ဆောင်ကြရမည့်သူမှာ ကျွန်ုပ်တို့ သမဂများပဲ ဖြစ်ပါသည်။ အမျိုးသမီးများအပေါ် အကြမ်းဖက်မှု အဆုံးသတ်ဖို့ ကျွန်ုပ်တို့ အလေးပေး ဆောင်ရွက်ကြရမည်။ သို့သော်လည်း လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ ပုံစံတကျ အကြောက်တရားဖြစ်ပေါ်နေစေသည့် အရေး ကြီးဆုံး အခြေခံအကြောင်းတရားကိုလညး် ကျွန်ုပ်တို့ အမြစ်ဖြတ်ရမည်။ လုံခြုံမှုမရှိခြင်းနှင့် အကြောက် တရားလွှမ်းမိုးနေခြင်းတို့မှာ အလုပ်အကိုင်ခန့်ထားမှု၊ ကျပန်းအဖြစ်ခိုင်းစေမှုနှင့် အာမခံချက်မရှိသော အလုပ်အ ကိုင်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

“အမျိုးသမီးတွေအနေနဲ့ ဘာကို ကြောက်ကြတာလဲ” နောက်ကနေပြီး အင်အားနှင့် အားနည်းချက်တွေကို ကျွန်ုပ်တို့ ဖော်ထုတ်ကာ  သမဂ္ဂခုအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ တိုက်ပွဲဝင်ရမည်။

သမဂ္ဂအနေဖြင့် ပိုမိုလုပ်ဆောင်နိုင်ရန် နိုဝင်ဘာလ ၂၅ ရက်နေ့တွင်ကျရောက်သော အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ အမျိုးသမီးများအပေါ်အကြမ်းဖက်မှု ပပျောက်ရေးနေ့ကို ပါဝင်အားဖြည့်ကြပါ။ ပြီးနောက် ရှေ့ဆက်နေ့ရက်တိုင်း အကြမ်းဖက်မှုပပျောက်ဖို့ လုပ်ဆောင်ကြရအောင်ပါ။ အမျိုးသမီးများ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရေး၊ အကြောက်တရား ကင်းကင်းဖြင့် အမျိုးသမီးများ အလုပ်လုပ်ရေး၊ အလုပ်သမားအားလုံး အတူတကွ ရပ်တည်ရေးနှင့် အမျိုးသမီး များအပေါ် အကြမ်းဖက်မှု ပပျောက်ရေးအတွက် အကာအကွယ်ပေးရန်နှင့် အထောက်အပံ့ပေးရန် ကျွန်ုပ်တို့ သမဂ္ဂ၊ ကျွန်ုပ်တို့ အင်အားကို အသုံးချရမည် ဖြစ်ပါသည်။

ဟီဒါယတ် ဂရိန်းဖီးလ်

ဒေသဆိုင်ရာ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးချုပ်

PDF Burmese – EVAW- what we fear as women

بطور خواتین ہم جس چیز سے ڈرتے ہیں، ہم بطور یونین اس کا مقابلہ کرتے ہیں

بطور خواتین ہم جس چیز سے ڈرتے ہیں، ہم بطور یونین اس کا مقابلہ کرتے ہیں

یہ جملہ ” بطور  خواتین ہم کس چیز سے ڈرتے ہیں” برطانیہ کی یونیورسٹیوں میں خواتین کے خلاف جنسی استحصال اور تشدد پر الجزیرہ کے تحقیقاتی یونٹ کی ایک طاقتور رپورٹ سے آیا ہے۔  رپورٹ میں بیان کردہ جنسی ہراسانی، بدسلوکی اور تشدد خواتین کے ادارہ جاتی کمزوری کا استحصال ان خدشات کو بے نقاب کرتا ہے جن کا سامنا خواتین ورکرز کو روزانہ کام کی جگہوں پر ہوتا ہے۔

خواتین کارکنوں کو کام پر تشدد اور بدسلوکی کا سامنا کرنے کی ایک وجہ ادارہ جاتی اور نظامی کمزوری ہے جو کام کی جگہوں پر پھیلی ہوئی ہے۔  گزشتہ چار سالوں میں خواتین یونین کے رہنماؤں اور اراکین کے ساتھ ہوٹلوں، ریستورانوں، فوڈ پروسیسنگ اور زراعت میں اپنے کام کی بنیاد پر، ہم نے جسمانی اور معاشی دونوں طرح کے ادارہ جاتی کمزوریوں کی نشاندہی کی۔

تنہائی اور سفر کے معاملے میں جسمانی طور پر غیر محفوظ حالات  کا سامنا کرنا پڑا۔ تنہائی کا مطلب ایسے حالات ہو سکتے ہیں جن میں کام کی جگہ پر بہت سے مردوں کے درمیان صرف چند خواتین ہوتی ہیں، جس سے وہ کمزور ہو جاتی ہیں۔  یا جہاں خواتین کھیتوں یا باغات میں اکیلے کام کر رہی تھیں، یا سڑک پر سیلز ورکرز کے طور پر گھروں یا دفاتر میں جا رہی تھیں۔ سفر سے کام پر جانے اور جانے کے دوران کمزوری کا حوالہ دیا جاتا ہے۔ اس میں ہجوم والی مخلوط پبلک ٹرانسپورٹ شامل تھی۔ آجر کی طرف سے فراہم کردہ ہجوم والی مخلوط ٹرانسپورٹ؛ کام پر جانے اور واپسی پر مجبور ہونا؛ یا کھیتوں میں کام کرنے یا پانی جمع کرنے کے لیے لمبی دوری پر چلنا۔

ہم نے جس معاشی کمزوری پر بات کی اس میں کم اجرت یا غربت کی اجرت شامل ہے جو خواتین کے لیے خود کو تشدد سے محفوظ کرنا ناممکن بنا دیتی ہے۔  یہ کام کی جگہ اور گھر دونوں جگہ تشدد پر لاگو ہوتا ہے۔ جہاں غربت کی اجرت پر خواتین پہلے ہی غیر محفوظ  ہیں اور دوسری نوکری حاصل نہیں کر سکتیں، وہ گھریلو تشدد سے بچنے کے لیے درکار معاشی آزادی حاصل کرنے سے قاصر ہیں۔ ہماری یونین کے کئی خواتین رہنماؤں نے دلیل دی کہ اجتماعی سودے بازی کے ذریعے طے شدہ معقول اجرت یا “رہائشی اجرت” خواتین کارکنوں کی معاشی کمزوری کو کم کرنے اور اس خطرے سے پیدا ہونے والے تشدد کو ختم کرنے میں مدد فراہم کر سکتی ہے۔

ہمارے اراکین نے مختلف قسم کی معاشی کمزوریوں کے بارے میں بات کی، بشمول: قرض/بندھوا مزدوری اور خواتین کو “جائیداد” کے طور پر جس تشدد کا سامنا کرنا پڑتا ہے؛ بیواؤں کو زمین کے حقوق اور سرکاری مراعات تک رسائی سے انکار خواتین کارکنوں کو مردوں کو ملنے والے خاندانی مراعات کا حق حاصل نہیں ہوتا، خاص طور پر مکان اور اجرت (مثلاً ضروری خوراک جیسے چاول، اناج) باغات پر۔ بھرتی کے طریقوں؛ اور روزگار کے غیر یقینی انتظامات۔

ملازمتوں کے لیے درخواست دینے اور حاصل کرنے، پروبیشن پاس کرنے، کارکردگی کے جائزے پاس کرنے، مستقل ملازمتیں حاصل کرنے، یا عارضی معاہدوں کی تجدید میں جنسی طور پر ہراساں کرنا اور بدسلوکی بہت زیادہ ہے۔ اس کی وجہ یہ ہے کہ ملازمت کے تحفظ، معاش اور خواتین کارکنوں کی ترقی پر زبردست طاقت انتظامی اور نگران عہدوں پر مردوں کے ہاتھ میں مرکوز ہے۔ اس طاقت کا باقاعدگی سے غلط استعمال کیا جاتا ہے اور اس کی روک تھام کے لیے اکثر کوئی موثر اقدامات نہیں ہوتے ہیں۔

امتیازی سلوک اور ایذا رسانی کے لیے ’زیرو ٹالرنس‘ کے دعووں کے باوجود، زیادہ تر آجر – بشمول دنیا کی سب سے بڑی بین الاقوامی خوراک، مشروبات اور زرعی کمپنیاں – اقتصادی کمزوری اور طاقت کے غلط استعمال کے گٹھ جوڑ سے نمٹنے کے لیے کچھ نہیں کرتے۔  اس کے بجائے، زیادہ تر آجر معاشی لحاظ سے غیر یقینی ملازمت (آرام دہ، عارضی، لیبر ہائر، یا آؤٹ سورسنگ پر مبنی غیر محفوظ ملازمتیں) کے استعمال کا دفاع کرتے ہیں۔ یہ سب لچک اور کارکردگی کے بارے میں ہے۔ اس کے باوجود غیر محفوظ ملازمتیں خواتین کارکنوں کے لیے معاشی کمزوری کا ایک بنیادی ذریعہ ہیں، جس کی وجہ سے وہ مردوں کی جانب سے ہراساں کیے جانے اور بدسلوکی کا شکار ہیں جو فیصلہ کریں گے کہ ان کے معاہدوں کی تجدید کی جائے گی یا نہیں۔ یہ خواتین کارکنوں کو درپیش خوف کا ایک بنیادی ذریعہ ہے۔

بطور ٹریڈ یونین یہ ہمارا کردار ہے کہ ہم اس بات کو یقینی بنانے کے لیے اقدامات کریں کہ خواتین کو مزید اس خوف کا سامنا نہ کرنا پڑے۔  ہمیں خواتین کے خلاف تشدد کو روکنے کے لیے اقدامات کرنا ہوں گے۔ لیکن ہمیں کام پر ادارہ جاتی خوف کے سب سے اہم ذرائع میں سے ایک کو ختم کرنے کے لیے یونین کے طور پر بھی کارروائی کرنی چاہیے، بھرتی، غیر یقینی روزگار، اور غیر محفوظ ملازمتوں سے پیدا ہونے والا عدم تحفظ اور خوف۔

ہمیں “ بطور خواتین ہم جس چیز سے ڈرتے ہیں ” کے پیچھے موجود طاقت اور کمزوری کو بے نقاب کرنا چاہیے اور ہمیں ایک یونین کے طور پر اس کا مقابلہ کرنا چاہیے۔ 

براہ کرم 25 نومبر کو خواتین کے خلاف تشدد کے خاتمے کے عالمی دن کے موقع پر ہمارے ساتھ شامل ہوں تاکہ یونینوں سے زیادہ کارروائی کا مطالبہ کریں۔ اور ہر دن آگے بڑھتے ہوئے، آئیے اسے انجام تک پہنچائیں۔ ہماری یونین، ہماری طاقت کا استعمال خواتین کے خلاف تشدد کو روکنے کے لیے، آواز اٹھانے والی خواتین، بلا خوف کام کرنے والی خواتین کے تحفظ اور حمایت کے لیے، تمام کارکنوں کے ساتھ ساتھ کھڑے ہونے کے لیے ہونا چاہیے۔

ہدایت گرین فیلڈ، ریجنل سیکرٹری

[end text]