by IUF Asia/Pacific | Jun 29, 2024 | Collective Bargaining Rights, Freedom of Association, Hotel & Tourism Sector, Our Union Our Power, Right to a Safe Workplace
Hotels are as much as about the service that workers provide as the location and facilities. Rooms and facilities are cleaned and maintained, food is prepared, cooked and served. Guests are attended to, entertained, assisted, and kept safe. From the laundry to food and beverage, to cafes, restaurants, conference rooms and banquet halls, there is cleaning, maintenance, preparation, security and constant service.
Yet for most international hotel chains, workers are invisible, an afterthought, or just an expense. Based on the attitude of an entire generation of HR managers who lack any understanding of industrial relations and work, workers are just a problem to be solved.
Without workers nothing works. Nothing happens. No one eats. Nothing gets cleaned. Without the service, security and welcome atmosphere that guests pay for, the hotel is just a building. In fact it is the service provided by hotel workers that makes the people that come to hotels guests. Ignoring this reality, international hotel chains spend hundreds of millions of dollars on loyalty programs, brand promotion, and image. This entire business model fails to take into account that loyalty is based on a good experiences and that experiences depend on hotel workers.
The hundreds of millions of dollars wasted on loyalty programs and brand promotion should be redirected to paying workers decent wages; improving working conditions; guaranteeing safe, secure (permanent) jobs; protecting hotel workers from harassment and abuse; reducing excessive workloads and reducing workplace stress; and ensuring that workers can freely access their rights, including the right to join a union and the right to a safe workplace. These are human rights.
Similarly, all of the financial resources redirected to brand image is ultimately wasted if global hotel chains allow local management to treat workers unfairly; engage in discrimination; impose excessive workloads; bully, intimidate and harass; and blame workers’ “attitude” on anything and everything that goes wrong. This happens because there is no recognition of the value of the work of hotel workers in all their different job roles and occupations. There is no recognition of hotel workers’ valuable contribution to the hotel as a business and its brand. Since their value is not recognized, workers are not respected. When managers and supervisors do not respect workers it opens the door to all sorts of abuse and unfair treatment.
The failure of corporate management to stop this abuse and unfair treatment gives these abusive managers and supervisors a sense of impunity. Managers are emboldened by this sense of impunity, and it just gets worse for workers.
The tragic result is that the people expected to provide warm, friendly, prompt, efficient, professional service and/or to work hard, meet targets and follow (constantly changing schedules), simply cannot. When some workers give up and leave, management blames workers’ lack of loyalty or the problem of retention (“they keep changing jobs”). The hotel industry then goes running to government and the media complaining about a “labour shortage”. What they don’t explain is that there is only a shortage of workers willing to work under these abusive conditions – underpaid, overworked, and denied dignity and respect. Well, yes – there is a shortage of that kind of labour because most workers are aware of their human rights and won’t tolerate these abusive conditions.
The solution for these global hotel chains, it seems, is to bring in workers who are not aware of their rights or who are too vulnerable and afraid to exercise their rights: migrant workers on temporary visas, newly arrived immigrant workers or refugees, undocumented workers, or students. (Exploiting students under the guise of “on the job training” is rampant in the international hotel chains in many countries.)
The entire management approach of international hotel chains seems to hinge on the hope that hotel guests don’t see workers as people (and for certain workers like housekeepers, cleaners and kitchen hands to never see them at all). Yet everyone has a name tag with their first name (or if their real name is a difficult “ethnic” name, then they will be Peter, Mike or Jenny). Hotel workers who have contact with guests have to introduce themselves by name. All very personal, all very human. But what workers cannot be is an actual person with a family to get back to, bills to pay, family events to attend, or anything else that might suggest that beyond the name tag is a real person with a life of their own.)
Hotel workers are expected to bring the warmth and friendliness and smile of a person, but not expected to be treated as a person. Hotel workers are expected to be professional, but are not treated as professionals with ability, skills and experience. They certainly are not paid according to their skills, ability and experience. Hotel workers are not paid for their valuable contribution and the important work they do. Because the value of their work and contribution is not recognized.
Ultimately this recognition can only come through joining or forming a union, combining together to exercise the collective bargaining power needed to stop the unfair treatment and abusive practices in hotels. It is the collective bargaining power needed to ensure safe, secure jobs free from anxiety and stress. It is the collective representation through the union needed to end the impunity of abusive managers and supervisors, and to eliminate discrimination, bullying and sexual harassment in the workplace. It is the only way to work with dignity and respect. It is the only way to ensure recognition of the value of the work of all workers in a hotel or resort.
Joining or forming a union is not a magic solution for hotel workers. It requires continuous organizing and constant bargaining. It involves a never ending fight to be treated decently, and paid fairly. It involves constant reminders to management to treat workers (union members) with respect. But it is the only way to bring about these changes. Because the only thing that matters to the international hotel chains is the value of their very expensive, very fragile brands. We need to get organized to remind them that behind that brand is hotel workers, and hotel workers have value.
Hotel housekeeping workers in the Philippines protest “room quotas kill!” on International Workers Memorial Day, 28 April
by IUF Asia/Pacific | Jun 10, 2024 | child labour, Human Rights
There are at least 1 million child laborers in Afghanistan, with incomes plummeting and millions on the brink of starvation.
DOWNLOAD: World Day Against Child Labour 2024 ATA IUF Asia/Pacific Report.pdf
“If I go to school, my family will have nothing to eat,” said Johar. “I am the sole breadwinner for my family.” Johar earns up to $2 per day working in a foundry in Baghlan.
Johar, only 14 years old, is his family’s primary provider as his father cannot work due to disability. Last year, Johar had to leave school and start working to support his family.”A year ago, I studied and worked sometimes,” Johar, who was in the eighth grade, told The Afghan Times. “But this year, I need to work regularly.” Johar is one of over 1 million children working in Afghanistan, where incomes have dropped, and millions are on the verge of starvation. Many child laborers polish shoes, wash cars, beg in the streets, or work in foundries.
The rise of child laborers has increased since the Taliban took power in 2021, worsening an already significant humanitarian crisis and causing an economic collapse resulting in high inflation and widespread unemployment. The United Nations estimates that 6 million Afghans are on the brink of starvation, and an additional 28 million people need urgent humanitarian assistance.
The Taliban’s severe restrictions on female employment, including prohibiting women from working for local and foreign NGOs, have also contributed to the increase in child labor. Female-led households have depended on aid agencies’ cash and food assistance to survive. However, many have been left to fend for themselves after foreign NGOs reduced their operations following a ban imposed by the Taliban in December 2022.
“I can’t think about anything else but work,” said Naseem Shah, who left school in the third grade last year and now polishes shoes on the street to find food for his family.
Naseem, a nine-year-old boy, had been polishing shoes for the last 20 minutes and finally stopped, saying, “My back hurts.”
Asked what he wished for, he first asked: “What is a wish?”
Once it was explained, he fell silent, lost in thought. “I want to go back to school,” he said. Then added, “I want to work hard so we can have enough food.”
All of them are not fortunate enough to attend school and work. Instead, they have to leave school in order to work for 12 hours a day, earning only $1 – $4.
Naseer Ahmad scavenges through garbage dumps in Baghlan, searching for recyclable plastic and metal to sell. On a good day, he earns $1. With his family essentially closed off from humanitarian aid, Naseer has been forced to work on the streets.
“If we don’t earn any money for food, we will go to bed hungry,” he told The Afghan Times. “I start working when the sun rises and return home at night.”
According to a 2023 survey by Save the Children, 38.4% of children in Afghanistan are forced to work to support their families. Activists have urged the Taliban to take action to reduce child labor, but the group has not yet provided any plans to address the issue. With the ongoing economic and humanitarian crises in Afghanistan worsening, the number of child laborers is expected to increase.
Mohammad Shoib Khan, an expert in Afghan child rights, told The Afghan Times, “Neglecting our children’s future will only destroy our country’s future, the Taliban government should allow women to work.” Khan believes that banning women from working pushes children to work.
The female reporters of The Afghan Times interviewed 25 children engaged in labor, including hazardous work. These children are being compelled into perilous situations to provide for themselves and their families.
Key points of The Afghan Times’ findings:
- One in five children in Afghanistan is engaged in child labor.
- Poverty forces children to quit school and turn to heavy work.
- Some children work for 12 hours for the equivalent of only 2 dollars.
- Labor laws prohibit recruiting children for work that is harmful to their health.
- Hard work causes health problems in children.
- The ban on women working pushes children back into the workforce.
Know their stories
“We should be helped so we can stop being on the street and go to school,” said Naseem Khan, 12. He carries heavy loads in the city and supports his family of nine, but he says that he cannot earn more than 80 afghanis a day, which is not enough to meet his family’s needs.
“I don’t even think about my hopes to become a doctor. All I think about now is my uncertain future. My father tells me that I will still have a future, that I will still be an independent man, and that I will still have all the things I wish for.” Yaqub, 10, is responsible for supporting his family and helping his disabled father by selling water and cold drinks in the city.
“This is the only option. There is nothing else for me to do to support our family,” said 12-year-old Abdul Wasi, who carries heavy Loads in the City. After his father’s death, he took responsibility for his family, but he says that he cannot earn more than 100 Afghanis a day, which is not enough to meet their household needs.
“I work for 14 hours from 4 am to 6 pm. I never see daylight, leaving home in the morning and returning in the evening,” said Bismillah, 14, who works at a bicycle repair shop in northern Afghanistan. He says that life’s hardships, economic challenges, and family problems forced him to work at a young age. Instead of continuing his studies, he started working.
“I really want to study, but I have to work and have no other option. By working daily, I earn 80 Afghanis to 100 Afghanis, used to buy food and other items,” said Shujauddin, 13, who sells cold fruit water on the city streets to help his family financially.
“There’s no other way. How can we study when we don’t have bread to eat? Survival is more important,” said Jamal, 13, who does not attend school and works as a laborer in a chip shop. He has never studied, only taken care of his disabled father, and earns $30 per month. Although he wishes to start his education, he has been unable to do so due to the family’s needs.
“The last time I was in school was an amazing day,” said Feroz, 12, who sells chips on the roadside to support his family after his father’s passing. He had to leave school at eight after completing only the first grade.
“I am the breadwinner for my family, and I used to go to school. However, because my father was sick, I had to leave school and start working. I don’t want to work, but I have no choice.” said Sifatullah, 13, who collects old plastic bottles in the city to sell and support his family. Sifatullah hopes that once the economic situation improves, he will be able to stop collecting garbage and return to school.
“My father passed away. I work here to bring bread home,” said Rahmanudin, 12, who collects garbage in the city to support his family after his father’s death.
“My brothers and sisters at home are hungry, and we have nothing to eat, so I am working to find food for them.” Naveed’s father has passed away, so he collects garbage in the city to support his family. Naveed, 14, cannot attend school because he is busy collecting trash in the town and on the streets.
“I work 5 hours a day. I came here to learn something as my father says,” said Muslim, 9, who is working in his father’s blacksmith shop. He is currently in 4th grade and attends madrasah, but his father is teaching him blacksmith alongside his regular studies.
“We are poor. What should I do? I find a piece of bread for my little brothers and sisters.” Jamshed has lived with painful life stories. The most challenging thing is that he lost both his parents at such a young age. Jamshed, now 14 years old and a ninth-grade student, lives in his uncle’s house and works as a student in a foundry.
“There are 12 of us in the house. Alongside my father, I came to work here to find something for my family,” said Sadiq, 14, the eldest boy in a family of twelve. He tries to share the responsibilities of the house with his father. Sadiq, who did not go to school, says that his father and he work to earn a livelihood.
“I work for 12 hours a day. My leg and back hurt,” said Said Qayoum, 10, who has been working as an apprentice in a foundry for the past three years. He mentioned that he dropped out of school after coming to this shop and is working hard to find food for his family.
“I’m concerned about my future. I work all day and don’t have time to study,” said Sarwar, 15. He studied up to 8th grade, but due to economic problems, he was forced to leave school. He says that no one else in the family earns, so he left his studies and now works to support his family.
“I work as a boot polisher. I walk from street to street to polish shoes and sometimes sit in front of mosques. I give the money I earn to my mother.” said Gul Mohammad, 9, who polishes people’s shoes on the city streets and in front of mosques due to economic problems. He did not study or go to school. He says he wants to study in school and stop polishing shoes if he can.
“I want to be at home, study, and attend school, but I cannot afford it. I come here and work on the farm,” said Rafi Ahmad, 13. He is studying in a madrasa and working on the farm instead of attending school to help solve his family’s economic problems.
“How will I find food if I go to school while my father is jobless and I have to work?” said Sharifullah, 12, who works on farms with his father. He was a fifth-grade student when he left school. His father, Mohammad Mir, says he is trying to educate all his children, including Sharifullah, but poverty and economic problems have forced him to take his son to the farms instead of school.
“My future is destroyed. I spent my childhood working on these farms,” said Miragha, 15, who works on a farm to support his family by providing food. He has spent four years working on the farm and has not been able to attend school.
“There is no work. Our economic condition is also not good, and thus, I left the school to start working on the farm,” said Mohammad Yousaf, 16, who works on farms in his village, which prevents him from attending school. Due to economic problems, he has prioritized work over school.
“I need to prioritize my studies, attend school daily, and stop certain behaviors to achieve future success,” said Hafizullah, 15. He used to attend 9th grade but left school several months ago to work in a foundry and earn money to support his family.
“When I’m alone, I think that if I had received a good education, my future would have been better. However, I feel powerless, and that’s why I am here. I still hold onto hope that our lives will get better.” said Syed Anwar, 17, who sells onions and potatoes on a street corner to provide for his family of 11. He mentions that he used to attend school until his father’s passing but had to start working when he was 15 to support his family. Sayed left school in the 8th grade.
by IUF Asia/Pacific | Jun 4, 2024 | Defending Democracy, Human Rights
Left free to respond to, create and manipulate market signals, the rich and powerful who make these unrestrained decisions will inevitably become the free market. And in the “free market”, freedom is eroded.
Hidayat Greenfield
Originally published by REL-UITA May 15, 2024
Markets are signals and the aggregate effects of the decisions made in response to those signals. These decisions include the allocation and reallocation of resources – both private and public. The power to make decisions in response to market signals also means the power to create these signals. Whether people as citizens have the power to make decisions depends on whether there is a democratic, accountable state that allocates resources in the interests of citizens. Whether people as heads of corporations and private industry have the power to make decisions depends on whether the state intervenes, regulates or restricts what they can and cannot do.
In the rapid reallocation of resources, institutions, corporations and people gain or lose access to resources and – if unrestrained – everything becomes a resource: a commodity bought and sold for profit.
If the state does not intervene, regulate or restrict, then it is clear that a handful of the rich and powerful will make all of the decisions of consequence. The state only intervenes at the request of the rich and powerful when they need help – when they have made bad decisions and must be bailed out of the financial crises they created.
The state also intervenes when the people show signs of challenging the power of the rich minority – when the people demand the right to make decisions that fundamentally shape their lives and the future of their children. It is a demand that resources are allocated and reallocated according to the needs of the people and the planet through democratic processes. This is self-determination. This is people’s national sovereignty. It is at this point the politicians representing the rich and powerful, while defending a market free of any state intervention, also summon the powers of a strong state against the people.
A “free market” really means that decisions can be freely made to allocate and reallocate all of the resources in society in response to signals – signals embodying a mix of physical realities and artificial manipulation and speculation – without any intervention by the state. There is no state intervention to ensure that this allocation and reallocation of resources fulfills the needs of the people and the realization of their human rights, including the right to a life worthy of human dignity. There is only state intervention to repress popular protest against the massive theft of public resources.
Left free to respond to, create and manipulate market signals, the rich and powerful who make these unrestrained decisions will inevitably become the free market. And in the “free market”, freedom is eroded.
This is the madness of the free market. This is the madness of Milei.
by IUF Asia/Pacific | May 25, 2024 | ภาษาไทย Thai, Right to a Safe Workplace
ในรายงานขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ที่เผยแพร่ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ.2566 เรียกร้องให้คนหันมาสนใจเรื่องสภาพแวดล้อมในการทำงานที่ปลอดภัยมากขึ้น A Call for Safer and Healthier Working Environments มีเนื้อหาที่ตั้งข้อสังเกตดังนี้
จากประมาณการณ์ตัวเลขล่าสุดที่ทางไอแอลโอได้จัดทำ โดยนับสถิติย้อนหลังถึงพ.ศ. 2562 พบว่ามีคนทำงานกว่า 395 ล้านคนทั่วโลกได้รับบาดเจ็บที่เกี่ยวเนื่องกับการทำงานกรณีไม่ร้ายแรงจนถึงขั้นเสียชีวิต นอกจากนี้ ยังประมาณการณ์ว่าตัวเลขคนทำงานที่เสียชีวิตด้วยเหตุปัจจัยต่างๆ อันเกี่ยวเนื่องกับการทำงานอยู่ที่ราวๆ 2.93 ล้านคน เพิ่มขึ้นมากกว่า 12 เปอร์เซ็นต์จากสถิติปีพ.ศ.2563
ข้อมูลสถิติโดยประมาณการณ์นี้เป็นเครื่องเตือนใจอย่างดีในแง่ที่ว่าคนทำงานยังต้องประสบกับอาการบาดเจ็บขั้นร้ายแรง โรคภัยต่างๆ รวมถึงความเสี่ยงที่จะเสียชีวิตระหว่างทำงาน นอกเหนือไปจากการเรียกร้องให้มีการบังคับใช้มาตรการต่างๆ เพื่อคุ้มครองคนทำงาน สร้างหลักประกันด้านสิทธิเกี่ยวกับสุขภาพและความปลอดภัยในการทำงานให้เป็นไปตามหลักอนุสัญญาฉบับที่ 155 ขององค์การแรงงานระหว่างประเทศที่เป็นอนุสัญญาสิทธิหลักขั้นพื้นฐาน
ข้อมูลตัวเลขเรื่องอาการบาดเจ็บ ความเจ็บป่วยด้วยโรคจากการทำงาน และเสียชีวิตเนื่องจากการทำงานสามารถรวบรวมได้เพียงแค่การประมาณการณ์เท่านั้น เนื่องจากข้อมูลตัวเลขที่ทางองค์การแรงงานระหว่างประเทศได้รวบรวมไว้ จำเป็นต้องอ้างอิงฐานข้อมูลจากประเทศต่างๆ ที่ได้ทำการรวบรวมสถิติไว้ ด้วยเหตุนี้ ความแม่นยำของข้อมูลจึงต้องพึ่งพิงเจ้าหน้าที่ที่ออกตรวจแรงงาน ทำบันทึกรายงาน และบังคับใช้ข้อกฎหมายรวมทั้งกลไกและระเบียบต่างๆ จึงจะเกิดฐานข้อมูลในระดับชาติ ส่วนคนทำงานทุกคนที่เสียชีวิตจากอาการป่วยเรื้อรังระยะยาวที่อาจมีสาเหตุจากการทำงานโดยตรงหรืออาการป่วยหนักกว่าเดิมจากปัจจัยที่มาจากลักษณะการทำงานที่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพในระยะยาว โดยบางกรณีอาจจะใช้เวลาหลายปีกว่าจะเสียชีวิต บางกรณีก็เสียชีวิตหลังพันวัยเกษียณไปแล้ว โดยคนทำงานเหล่านี้ที่เสียชีวิตเนื่องจากหรือเกี่ยวข้องกับการทำงานมักจะไม่ได้รับการบันทึกไว้ในระบบฐานข้อมูลเกี่ยวกับการเจ็บป่วยเนื่องจากการทำงาน ส่วนคนทำงานที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุระหว่างการทำงานที่ไม่ได้รับการบันทึกไว้ก็เป็นการเสียชีวิตที่ไม่ได้ถูกพูดถึงเช่นกัน ส่วนคนทำงานที่ไม่ถูกจัดว่าเป็น “แรงงาน” ตามคำจำกัดความตามกฎหมายของรัฐนั้นๆ จึงไม่ถูกนับรวมในสถิติแรงงานทางการ เมื่อความตายของคนเหล่านี้ไม่มีใครนับรวม เท่ากับว่าคนเหล่านั้นเสียชีวิตภายใต้ความเงียบงัน
เมื่อพวกเรายังต้องรณรงค์ให้ปัญหา “การเสียชีวิตเนื่องจากการทำงานต้องหมดไป” ทุกวันรำลึกถึงคนทำงานซึ่งตรงกับวันที่ 28 เมษายนของทุกปี เราจำเป็นต้องรำลึกถึงคนงานที่บาดเจ็บและเสียชีวิตจากการทำงานแต่กลับไม่ถูกพูดถึงหรือบันทึกไว้ในระบบฐานข้อมูลเนื่องจากข้อบกพร่องต่างๆ ดังที่ได้กล่าวมาข้างต้น
นอกจากช่องโหว่ที่เกิดขึ้นในระบบการจัดเก็บฐานข้อมูลสถิติเกี่ยวกับอุบัติเหตุและการเจ็บป่วยจากการทำงาน โรคที่มีสาเหตุจากการทำงาน รวมทั้งการเสียชีวิตจากการทำงาน โดยฐานข้อมูลต่างๆทั้งในระดับสากล ระดับประเทศ และระดับหน่วยงานย่อยต่างๆภายในประเทศนั้นเป็นปัญหาเชิงระบบ อันได้แก่ ข้อจำกัดด้านความสามารถเชิงเทคนิค ขาดการสร้างระบบรองรับที่เป็นมาตรฐานเดียวกัน และความแตกต่างอย่างมากเกี่ยวกับการตีความและคำจำกัดความตามกฎหมายและระเบียบข้อบังคับต่างๆ แล้ว ยังเป็นข้อบกพร่องที่มีสาเหตุทางการเมื่องเช่นกัน ดังจะเห็นได้ว่าทรัพยากรหรืองบประมาณรัฐที่ใช้ในการตรวจแรงงาน ติดตามตรวจสอบ และรายงานข้อมูลสถิติต่างๆ ไม่ได้เป็นปัญหาแค่ว่ารัฐนั้นขาดงบหรือด้อยพัฒนาหรือขาดการประสานงานระหว่างหน่วยงานเท่านั้น แต่เป็นผลพวงจากการที่ผู้มีอำนาจตัดสินใจทางการเมืองแทบจะไม่เห็นความสำคัญของชีวิตความเป็นอยู่คนทำงาน ผลักไสไล่ส่งให้อยู่ท้ายแถวลำดับความสำคัญเมื่อรัฐพิจารณานโยบายและร่างงบประมาณแห่งชาติ นโยบายรัดเข็มขัดโดยตัดงบประมาณไม่เพียงส่งผลต่อชีวิตความเป็นอยู่คนทำงานที่ต้องเสี่ยงชีวิตมากขึ้น แต่ยังกีดกันการรายงานสถิติทางการที่เป็นจริงเกี่ยวกับปัญหาสุขภาพและการสูญเสียชีวิตเนื่องจากการทำงาน
ในภาคเอกชนรวมทั้งบรรษัทข้ามชาติจำนวนมากมักจะใช้การส่งเสริมเซฟตี้เฟิร์ส หรือ “ปลอดภัยไว้ก่อน” รวมทั้งการรณรงค์ลดสถิติอุบัติเหตุเป็นศูนย์ (zero accidents) ที่หน้าฉากดูเหมือนว่าบรรษัทเหล่านี้ยึดมั่นในพันธกิจที่จะรักษาชีวิตพนักงาน แต่ทว่าในทางปฏิบัตินั้น แนวทางเหล่านี้กลับถูกตีความใหม่เป็นเป้าหมายความปลอดภัยที่มีแรงจูงใจเป็นตัวเงินแทน โดยฝ่ายบริหารใช้วิธีมัดรวมผูกไว้กับค่าเคพีไอหรือการประเมินผลการทำงานของพนักงาน กลายเป็นว่าแทนที่จะทำให้หัวหน้างานหรือระดับผู้จัดการช่วยกันส่งเสริมสถานประกอบการให้ปลอดภัยมากขึ้นโดยมีรางวัลตอบแทนหรือเงินจูงใจเมื่อเป็นไปตามเป้าที่ตั้งไว้ แต่หลายๆครั้งกลับได้ผลในทางตรงกันข้าม เพราะเงินจูงใจทำให้งดรายงานอุบัติเหตุจากการทำงาน
ในช่วงระยะเวลาที่รายงานขององค์การแรงงานระหว่างประเทศประมาณการณ์ตัวเลขการเสียชีวิตที่เกี่ยวเนื่องกับการทำงานที่เพิ่มขึ้น 12% ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2563 – 2566 ทางไอยูเอฟเอเชียแปซิฟิกต้องแก้ไขข้อพิพาทแรงงานกว่าสามสิบกรณีกับบรรษัทข้ามชาติในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกที่พบว่าฝ่ายบริหารจงใจรายงานไม่ครบหรืองดรายงานอุบัติเหตุจากการทำงาน ไม่ว่าจะเป็นการปกปิดเหตุการณ์ก๊าซระเบิด ก๊าซแอมโมเนียรั่ว ไฟไหม้ และสิ่งก่อสร้างหรืออาคารถล่ม หรือเครื่องจักรล้มทับ ที่ไม่มีการรายงานและทำบันทึกอุบัติเหตุและการเสียชีวิตที่เป็นผลมาจากโศกนาฏกรรมในที่ทำงาน
ตัวอย่างเช่นที่บรรษัทยักษ์ใหญ่ระดับโลกด้านอาหารแห่งหนึ่งในประเทศปากีสถาน พนักงานชั่วคราวที่กำลังยกวัสดุอุปกรณ์ซ่อมแซมได้รับบาดเจ็บสาหัสจากแผลไฟไหม้ในอุบัติเหตุก๊าซระเบิด แต่ทางโรงงานกลับไม่นำส่งคนงานไปโรงพยาบาลเพื่อเข้ารับการรักษาฉุกเฉิน
แต่กลับนำตัวพนักงานคนนั้นไปพักในหอพักของโรงงานแทน แล้วฝ่ายบริหารพยายามคิดหาหนทางที่จะหลบเลี่ยงไม่ทำบันทึกรายงานอุบัติเหตุครั้งนี้ และด้วยความล่าช้าในการส่งตัวผู้บาดเจ็บไปรักษาที่โรงพยาบาล เป็นเหตุให้พนักงานหนึ่งรายต้องเสียชีวิต และอีกคนพิการตลอดชีวิต
เหตุการณ์คล้ายๆกันนี้ ที่ฝ่ายบริหารไม่ส่งตัวคนงานที่บาดเจ็บไปรักษาโดยทันทีเกิดขึ้นเช่นกันที่บรรษัทข้ามชาติระดับโลกอื่นๆ ในปากีสถานและอินเดีย ทุกกรณีที่เกิดขึ้น ผู้แทนสหภาพแรงงานถูกลงโทษหรือถูกสั่งพักงานเพราะขอใช้รถพยาบาลฉุกเฉินของบริษัท (มีกรณีหนึ่งที่รถฉุกเฉินไม่ได้นำมาใช้เพราะเป็นที่เก็บของและไม่มีอุปกรณ์ช่วยเหลือทางการแพทย์บนรถ ส่วนอีกกรณีคือฝ่ายบริหารใช้รถฉุกเฉินเพื่อวัตถุประสงค์ส่วนตัวเช่นไปงานแต่งงาน) หากมีบันทึกการใช้รถฉุกเฉินหมายความว่าจะต้องมีรายงานอุบัติเหตุในที่ทำงาน และจะส่งผลกระทบเป็นลูกโซ่ต่อไปยังเงินโบนัสและเงินจูงใจอื่นๆ ที่ผูกไว้กับค่าเคพีไอ (อุบัติเหตุต้องเป็นศูนย์) ดังนั้นหนทางที่ดีที่สุดที่จะได้สถิติอุบัติเหตุเป็นศูนย์คือต้องงดรายงานและหมายถึงว่าห้ามใช้รถฉุกเฉินนั่นเอง
อีกหนึ่งตัวอย่างคือ บริษัทระดับโลกแห่งหนึ่งในประเทศอินเดียได้เกิดเหตุเครนบรรทุกน้ำหนักเกินขนาดตกลงมายังกลุ่มคนงานซึ่งพลาดไปอย่างหวุดหวิด ก่อนที่เจ้าหน้าที่จะเข้ามาตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ พื้นที่ดังกล่าวได้ถูกเก็บกวาด ทำลายหลักฐาน ไม่มีบันทึกอุบัติเหตุหรือบันทึกชั่วโมงการทำงานหลงเหลือ ตัวแทนสหภาพที่ร้องเรียนเรื่องราวนี้ออกไปถูกบริษัทสั่งพักงาน สามเดือนต่อมา เครื่องเปลี่ยนเครนตกลงมาเกือบโดนคนงานที่อยู่ข้างล่างอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่มีกระทั่งเจ้าหน้าที่มาตรวจสอบ เพราะตัวแทนสหภาพถูกพักงานไปแล้ว จึงไม่มีใครกล้ารายงาน
นอกจากนี้ ยังมีตัวอย่างรายงานเหตุที่เกิดในบริษัทเครื่องดื่มระดับโลกในเดือนกรกฎาคมปี 2013:
เช้าวันที่ 7 กรกฎาคม เวลา 03.45 น. มีคนงานเสียชีวิต 2 ราย จากเหตุปล่องไอน้ำในห้องหุงต้มล้มลงมาใส่ผนังและทับพนักงานหุงต้ม โคมัล แชรเดน วัน 55 ปีเสียชีวิตทันที ส่วนราวิกุมาร โซนี พนักงานชุบเย็น วัย 26 ปีบาดเจ็บสาหัส โรงพยาบาลนาร์มาดา ดรามา เซ็นเตอร์ ซึ่งอยู่ห่างโรงงานราว 60 กิโลเมตรรายงานว่าทั้งสองเสียชีวิต เมื่อมาถึงโรงพยาบาลตอนเวลาตีห้า จากคำให้การของพยาน (ที่ต้องปกปิดชื่อเนื่องจากกลัวจะถูกฝ่ายบริหารเล่นงาน) กล่าวว่า โคมัล แชนเดล เสียชีวิตทันทีจากอุบัติเหตุตั้งแต่ในพื้นที่โรงงานแล้ว ส่วนราวิกุมาร โซนี หมดสติและเสียชีวิตระหว่างนำส่งโรงพยาบาล โคมัลมีภรรยาและลูก 5 คนต้องดูแล ในขณะที่ราวิเพิ่งจะหมั้นหมายและแต่งงานในเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา และต้องดูแลส่งเสียพ่อแม่และพี่น้องหลายคน
กรณีปล่องไฟหล่นทับพนักงานนั้นไม่ได้เกิดขึ้นในพายุ หรือ เป็นอุบัติเหตุ แต่ชัดเจนว่าเป็นเหตุจากพื้นที่ทำงานที่ไม่ปลอดภัย หกเดือนก่อนหน้าที่โคมัลและราวิจะเสียชีวิต สหภาพแรงงานได้เขียนจดหมายแจ้งเรื่องสภาพพื้นที่ทำงานที่ไม่ปลอดภัยถึงฝ่ายบริหารแล้ว โดยได้รับข้อความตอบกลับว่า บริษัทกำลังยุ่งอยู่เนื่องจากอยู่ในช่วงการเร่งการผลิต
นอกจากนี้ เพื่อจะชี้ให้เห็นว่าบริษัทเครื่องดื่มยักษ์ใหญ่นี้มองไม่เห็นความสำคัญของชีวิตคนทำงานแม้แต่น้อย บริษัทยังได้ส่งจดหมายไปยังครอบครัวของผู้เสียชีวิตในวันอังคาร ที่ 7 กรกฎาคม 2013 ซึ่งเป็นบ่ายวันเดียวกันที่ทั้งสองเสียชีวิตลงในช่วงตีห้า กล่าวคือ ฝ่ายบริหารได้แนบเช็คเป็นค่าชดใช้ และเชิญสมาชิกครอบครัวของผู้เสียชีวิตเข้ามาทำงานแทนที่ตำแหน่งดังกล่าว
พนักงานทั้งสองที่เสียชีวิตลง โคมัล และราวิ ปรากฏชื่อขึ้นได้เพราะสหภาพบันทึกและรายงานโศกนาฏกกรรมดังกล่าว และต่อสู้เพื่อความเป็นธรรมให้กับพวกเขา อย่างไรก็ตาม ยังมีที่ทำงานอีกหลายพันแห่งที่ไม่มีตัวแทนสหภาพ (หรือมีสหภาพแต่เป็นสหภาพที่คอรัปชั่นและอยู่ในมือของฝ่ายบริหาร) ไม่มีโอกาสจะได้เห็นชื่อหรือรายงานเหตุของผู้เสียชีวิตหรือผู้ที่ได้รับบาดเจ็บด้วยซ้ำ ความตายของคนทำงานไร้ชื่อเหล่านี้เป็นเรื่องน่าเศร้า ทั้งยังสร้างความเสี่ยงให้คนทำงานอื่นๆต้องเผชิญต่อไปตราบใดที่นโยบายลดอุบัติเหตุเป็นศูนย์ และการไม่รายงานเหตุบาดเจ็บหรือเสียชีวิตยังคงอยู่ ก็จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงแก้ไข
เมื่อไม่มีรายงานหรือบันทึกเหตุพื้นที่ทำงานไม่ปลอดภัย หรือเหตุบาดเจ็บหรือเสียชีวิตของคนทำงานแล้ว เราจะป้องกันเหตุที่เราไม่ล่วงรู้ได้อย่างไร นายจ้างและรัฐบาลจะรับประกันไม่ให้เกิดเหตุเช่นนี้ได้อย่างไร หากพวกเขาไม่รับรู้ว่าเกิดเหตุอะไรขึ้น และเกิดขึ้นได้อย่างไร
การบันทึก รายงาน หรือรับรู้เหตุเหล่านี้ไม่ใช่เพื่อกล่าวโทษ แต่คือการหาสาเหตุและผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น คือการชดใช้เยียวยาและป้องกัน สำหรับบรรษัทขนาดใหญ่ การกล่าวโทษถูกมองเป็นเรื่องการรับผิดรับชอบ การหมกหมุ่นกับแนวคิดนี้ได้บ่อนทำลาย หรือกีดกันการตรวจทานธุรกิจในมิติของสิทธิมนุษยชน โดยจะเห็นได้ว่า ประเด็นของการรับผิดรับชอบมักไม่ได้อยู่ที่ “เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร” หรือ “เราจะป้องกันไม่ให้มันเกิดเหตุนี้อีกได้อย่างไร” แต่คือ “บริษัทจะถูกเปิดเผยอะไรบ้าง” ซึ่งเป็นเรื่องตลกร้าย เพราะคนทำงานต่างหากที่ต้องทั้งเปิด ทั้งเผยตัวเองต่อความเสี่ยงต่างๆ ในสภาพการทำงานที่อันตราย ทั้งสารเคมีรุนแรง อุณภูมิสูงจัดต่ำจัด แต่บริษัทกลับยังกังวลเรื่องการถูกเปิดโปงของนายจ้างในคดีความ การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทน และภาพลักษณ์บริษัท
ในหลายประเทศ ข้อมูลบันทึกอุบัติเหตุในที่ทำงานมักจะอ้างอิงจาก คำร้องค่าสินไหมทดแทนของลูกจ้าง เพราะเป็นวิธีการที่ใช้กำหนดลักษณะของอุบัติเหตุหรือความบาดเจ็บที่เกิดขึ้นในที่ทำงาน รวมทั้งระบุแนวโน้มที่อาจจะเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม การเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนของลูกจ้างก็อาจจะส่งผลให้คนทำงานไม่ได้รับค่าทดแทน เนื่องจากสถานการณ์จ้างงาน สถานการณ์ย้ายประเทศ เพศ อายุ ถูกกีดกันออกจากเงื่อนไขที่กำหนด ทำให้เหตุที่เกิดไม่ได้รับการบันทึกในฐานข้อมูลไปด้วย และเสมือนว่าเหตุนั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ความเงียบอันน่าเศร้าที่เกิดขึ้นในบันทึกข้อมูลอุบัติเหตุ ความเจ็บป่วย โรคภัย และการเสียชีวิตเพิ่มมากขึ้นไปพร้อมกับความไม่เคร่งครัด และยิ่งเป็นการจ้างงานแรงงานข้ามชาติ หรือการจ้างงานแบบไม่มั่นคงต่างๆ (การจ้างรับเหมา และ การจ้างแบบสัญญาระยะสั้น) ยิ่งถูกมองเห็นน้อยลง ส่วนการจ้างงานแบบอำพรางความสัมพันธ์ระหว่างนายจ้างลูกจ้าง การรับงานอิสระ ไม่กระทั่งจะปรากฏข้อมูลในระบบด้วยซ้ำ ตกอยู่ในเงามืดที่ซุกซ่อนทั้งปัญหาการค้ามนุษย์ การใช้แรงงานบังคับ รวมทั้งการใช้แรงงานเด็ก
ในระบบเศรษฐกิจของการจ้างงานแบบไม่เป็นทางการ ความตาย การบาดเจ็บ ความเจ็บป่วยจากการทำงานมักจะไม่ถูกรายงาน หรือ ล่องหนในฐานข้อมูลของรัฐ กรณีเหล่านี้ส่วนมากจะอยู่นอกเหนือระบบการตรวจตราดูแลของกรมแรงงาน หรือถูกละเลยความสำคัญ คนทำงานและครอบครัวของคนทำงานในระบบเศรษฐกิจการจ้างงานแบบไม่เป็นทางการ มักถูกเลือกปฏิบัติจากเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจ มองว่าอาชีพอิสระเหล่านี้เป็นงาน “ขาดทักษะ” และมักถูกกล่าวโทษเสมอ ประเด็นสำคัญคือ ความตาย การบาดเจ็บ ความป่วยไข้ใดใดของพวกเขามักถูกมองว่าไม่ได้เกี่ยวข้องการทำงาน
แจสเปอร์ ดาลแมน ไรเดอร์ส่งอาหารให้กับบริษัทแพลตฟอร์มดิจิตอลชั้นนำแห่งหนึ่ง ถูกรถชนและเสียชีวิตขณะส่งอาหาร กรณีเสียชีวิตของเขาถูกบันทึกว่าเป็นอุบัติเหตุการจราจร ไม่ใช่การเสียชีวิตจากการทำงาน การบันทึกข้อมูลเช่นนี้เกิดขึ้นกับไรเดอร์ส่งอาหารหลายพันคนที่เสียชีวิตและได้รับบาดเจ็บขณะทำงาน เนื่องจากพวกเขาถูกมองว่าไม่ได้เป็นคนทำงาน ท้องถนนที่พวกเขาถูกรถเฉี่ยวชน ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นสถานที่ทำงาน คนทำงานเหล่านี้มักถูกมองข้ามไป
แจสเปอร์ ดาลแมน ทำงานเป็นไรเดอร์ส่งอาหารให้กับบริษัทฟู้ดแพนดา วัยเพียง 19 ปี ในประเทศฟิลิปินส์ เขาเสียชีวิตลงจากอุบัติเหตุรถชนขณะทำงานในวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2023 นอกจากนี้ ในประเทศฟิลิปินส์ ยังมีชาวประมงหลายพันคนที่ไม่ได้ขึ้นทะเบียนในเรือหาปลาพาณิชย์ขนาดใหญ่ ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตขณะออกทะเล
ในฟิลิปปินส์ มีการรณรงค์เพื่อตระหนักถึงสิทธิของชาวประมง จนเกิดการรับรองคำสั่งกรมเลขที่ 156 ซึ่งเป็นกฎและข้อบังคับว่าด้วยสภาพการทำงานและความเป็นอยู่ของชาวประมงบนเรือประมงที่มีส่วนร่วมในการประมงเชิงพาณิชย์ในปี 2559 กฎระเบียบใหม่นี้ใช้กับเรือประมง ว่าเป็นสถานที่ทำงานแบบหนึ่งและมีการรับประกันสิทธิในสถานที่ทำงานที่ปลอดภัย โดยมีบริษัทประมงพาณิชย์เป็นนายจ้างที่รับผิดชอบ อย่างไรก็ตาม ในช่วงแปดปีนับตั้งแต่มีการประกาศใช้คำสั่งกรมที่ 156 อุตสาหกรรมประมงเชิงพาณิชย์ประสบความสำเร็จในการล็อบบี้ต่อต้านการดำเนินการกฎกระทรวง
ตลอดแปดปีที่ผ่านมา ชาวประมงยังได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตขณะออกทะเล แต่สาเหตุที่เกิดขึ้นก็ยังไม่ถูกมองว่าเป็นอันตรายจากการทำงาน ชาวประมงหลายคนที่ถูกทอดทิ้งและสูญเสียชีวิตไม่ถูกมองเห็นแม้แต่น้อย
วิลเฟรโด เอสแทมปา เป็นหนึ่งในชาวประมองหลายร้อยคนที่ถูกละทิ้งกลางทะเลจากบริษัทปลาทูน่า Citra Mina เขาเสียชีวิตก่อนจะได้กลับบ้าน โดยความตายของเขาไม่ถูกนับว่าเกี่ยวข้องกับการทำงาน
ครอบครัวของชาวประมงที่สูญหายยังคงเรียกร้องอย่างน่าเศร้าจนถึงปัจจุบัน ไม่ใช่เป็นเพราะต้องการร่างผู้เสียชีวิตกลับมา แต่เพราะต้องการให้ทางการระบุว่าพวกเขาเสียชีวิตแล้ว เพราะหากไม่มีการประกาศเสียชีวิต พวกเขาจะไม่เรียกรับค่าชดเชยใดใดได้ เพราะสินไหมเหล่านี้สำคัญอย่างยิ่งกับผู้คนที่ตกอยู่ในสภาพความเป็นอยู่ที่ยากจนและถูกทำให้เป็นชายขอบ
ความยากจนและการทำให้เป็นคนชายขอบเดียวกันนี้เองคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงความเปราะบางของชาวประมง การจ้างงานที่ไม่มั่นคง และสภาพการทำงานที่อันตรายเอาไว้ สำหรับครอบครัวของชาวประมง ความยากจนและการตกอยู่ในภาวะชายขอบของพวกเขาเลวร้ายลง เมื่อคนที่รักต้องเสียชีวิต และถูกรัฐบาลและนายจ้างปฏิเสธว่าไม่ใช่คนทำงาน พวกเขาเหล่านี้คือหนึ่งในคนทำงานหลายแสนคนที่เราสมควรจดจำในวันที่ 28 เมษายนนี้
