Ano ang mga posibleng NEGATIBONG epekto ng automasyon at mga makabagong teknolohiya? [PDF]
Maaaring magdulot ng karagdagang STRESS ang automasyon at mga makabagong teknolohiya [PDF]
Ano ang magagawa ng mga unyon sa harap ng automasyon at makabagong mga teknolohiya? [PDF]
A day after Barry Callebaut terminated the elected trade union representative of the Barry Callebaut Employees Union (BCEU) in Baramati, India, on November 6, 2023, national management offered to sign a collective agreement with the union. But on one condition. BCEU must state that all of the rights violations and abuses by the management that occurred over the past 12 months are untrue. In other words, for union members to exercise their collective bargaining rights, the union must lie. The assumption is that the withdrawal of all the (well-documented) allegations will allow the company to claim it was always in compliance.
After months of pressure and harassment and the victimization of the union’s elected General Secretary – ultimately ending in his unfair termination – union membership fell from 28 to just 18. But the global company still wants the remaining 18 workers to say it was all untrue. In return they will be allowed to have a collective agreement that will bring economic benefits to their families. In a decent world this would be seen for what it is – the bullying of workers in an impoverished rural community by a corporate giant.
The refusal of Barry Callebaut to remedy the rights issues at its Baramati factory and respect the fundamental right of all workers to freedom of association and collective bargaining raises serious questions about how it operates as a global company. From the outset of the dispute, global management first denied any non-compliance without investigating. Only after questions were raised by representatives of Barry Callebaut employees in Europe did corporate management finally investigate beyond making a few phone calls. Yet in the following months it became clear that every reply and every action by the company was determined by local management in Baramati. The very same people involved in the rights violations.
This raises serious questions about how Barry Callebaut views compliance and how it addresses allegations of rights violations. Despite all of its global policies and commitments, the approach is first to deny and defend, then to ask those directly involved whether they did it. This then generates sufficient evidence to justify the initial denial.
If this is the company’s approach, then human rights due diligence simply will not work. This then raises questions about all other forms of human rights violations (including modern slavery and child labor) that the company claims are untrue or are now resolved.
Even more remarkable is that major global food companies that are supplied by Barry Callebaut were asked by unions to investigate and carry out their own human rights due diligence. So they asked Barry Callebaut. That was the extent of it. More rigorous due diligence involved longer conversations with Barry Callebaut. The same replies came back. No one spoke to the union. No one spoke to the workers involved.
The story that local management tells – which is retold by Barry Callebaut – is that the union General Secretary was asleep on the job and the contract worker he was supposed to be supervising was asleep inside a machine. They add: imagine the tragedy if someone had turned the machine on! This phrase is repeated by national and regional corporate management, global management, and the companies supplied by Barry Callebaut – all who claimed to have conducted their own due diligence.
Early in the dispute it was agreed that the union General Secretary, Rajesh, had fallen asleep while on duty. He was sitting on the floor because there is no seating in the production area, and fell asleep for about15 minutes. As anyone in the Baramati factory knows, this happens all the time. No doubt it needs to be rectified with better work arrangements and seating.
But in this case the supervisor secretly took photos of Rajesh then circulated them. When Rajesh later asked the supervisor to delete photos, local management accused him of “tampering with evidence”. The same phrase is repeated at all levels of Barry Callebaut and the company’s buyers. But evidence of what? Given the mismanagement of schedules and working time it is common at the factory that workers sleep for short periods of time. What about the lack of seating? If anyone saw a photo of a worker in Europe sitting on the floor, they would ask, “Why is he on the floor?” But no one at any level in all their due diligence asked why or investigated this. (Is the real answer, “because it’s India?”)
The horror story we are told is that a contract worker sleeping inside a machine that he was tasked to clean. Rajesh was supposedly supervising this worker. It is incredibly dangerous and unacceptable. Of that there is no doubt. But no one investigated why or how this happened.
Why was the overworked, underpaid contract worker asleep inside a machine?
Local management’s horror scenario (“what if the machine was turned on?”) is repeated everywhere. But no one asked:
How would it be possible to turn the machine on?
Aren’t machines at Barry Callebaut’s India operations locked when they are being cleaned?
There were also no questions about the failure of management to ensure safety standards and to supervise third party contract workers. In fact there were no questions at all about safety standards or measures to ensure a safe workplace (which are fundamental rights included in human rights due diligence).
The reason no one asked these questions is because terminating an employee for falling asleep for 15 minutes would be seen as excessive. It could lead to questions about why Rajesh was treated more harshly (because he is the General Secretary of a union that local management cannot control?) Therefore, tampering with evidence (asking a supervisor to delete photos taken on his private phone) and risking the life a contract worker (“what if the machine was turned on?”) justifies termination.
No one asked any questions beyond the answers already given by local management. That in itself is a failure of human rights diligence and sends a warning signal regarding both compliance and corporate governance.
The fact that global companies that buy chocolate ingredients from Barry Callebaut also did not ask these questions suggests that due diligence has simply not been done.
The IUF-affiliated National Union of Food Delivery Riders (RIDERS-SENTRO) held a press conference on November 3, to denounce the systematic violation of rights and persecution of delivery riders by Grab and Foodpanda in the Philippines.
In recent weeks food delivery riders mobilized to protest against an unfair fare matrix suddenly imposed by Grab. In response to the protests, Grab terminated and suspended riders for speaking out. At the same time, Foodpanda continued its abusive, unsafe practices, placing food delivery above the safety and wellbeing of riders.
Grab is poised to take over Foodpanda operations in the Philippines. Delivery Hero, the Germany-based parent company of Foodpanda, is ignoring these rights abuses as it prepares to sell delivery operations in several Asian countries including the Philippines.
National Union of Food Delivery Riders (RIDERS-SENTRO) Press Release [PDF]
RIDERS PRESS CONFERENCE TO LAUNCH NATIONAL CAMPAIGN ON NOVEMBER 3, 2023
QUEZON CITY — After the massive mobilizations of Grab riders in Metro Manila in the previous month, it is unfortunate that Grab continues to ignore the legitimate grievances of its partners. With many riders slapped with arbitrary suspensions, RIDERS-SENTRO finds no choice but to continue our campaign to advance the full respect and recognition of riders’ rights across all platforms. To this end, RIDERS-SENTRO held a press conference to publicly launch a national campaign called Respect Riders’ Rights. Among the demands that we riders will forward include:
The speakers at the press conference were the suspended riders from both Grab and Foodpanda. They spoke about riders’ issues such as the recent imposition of the unfair fare matrix, which the riders opposed. However, Grab’s response was to terminate and suspend the riders who protested against it. Many such riders were terminated by Grab because they attended assemblies intended to raise the concerns of all riders with regards to various issues and, most importantly, the issue of the fare restructure that will reduce their income.
The issue of insurance was also brought up at the press conference as riders frequently face the threat of accidents on the road. RIDERS – Pampanga member Jeremiah Javier shared that just recently in Pampanga, one of their colleagues met with an accident while on duty. The first question of their dispatcher was “was the food delivered?” Foodpanda also suspended the rider after a few days. Platform companies only give medical reimbursements, if any. More often than not, it is the riders themselves that come together to help each other in accidents or in death.
Mary Rose Evardone, a Grab rider that has been red-tagged and suspended twice, called for due process. Despite important service both to the company and the general public, as well as the regular nature of delivery riders’ work, they continue to be treated as “delivery-partners, free-lancers, self-employed and independent contractors”. This is used to justify their lower incomes and the lack of sufficient social protection, despite the fact that their work can reach 12-15 hours a day, and that platform company management has the power to suspend and off-board riders, even without due process.
RIDERS-SENTRO sees that the root problem of these issues is the platform companies’ lack of respect towards delivery riders. Instead of taking proper action, platform companies respond with termination and suspension of riders who call for respect for their rights. With this, RIDERS-SENTRO has launched a petition that calls on legislators to pass the Freelance Protection Bill and for customers to support their delivery riders. The petition can be accessed through https://chng.it/vhLnRBxbyc.
###
The National Union of Food Delivery Riders, is the first and only national union of delivery riders in the country. It has members from Luzon, Visayas, and Mindanao that forward riders’ interests for decent work and just livelihoods. Its riders are from different apps such as Grab, Foodpanda, and Maxim.
In the post-pandemic recovery, many unions in the hotel & tourism sector are rebuilding their membership and recruiting new members. The IUF-affiliated Federation of Hotel, Restaurant, Plaza, Apartment, Catering and Tourism Workers’ Free Union (FSPM) in Indonesia has also grown its membership through new union organizing. But what stands out as an achievement of FSPM is its success in winning the reinstatement and re-employment of members who were terminated during the COVID-19 pandemic. Even more remarkable is that FSPM won re-employment in hotel properties that changed their management brand.
Some examples include:
Early in the pandemic, Grand Asia Hotel Jakarta decided to close its operations in April 2020. Even though the union had called management for wage negotiations during the closure, management unilaterally fixed wages at less than half the legal minimum wage. In response FSPM launched protest actions and filed a case with the North Jakarta Labor Inspector in January 2021.
In March 2021, Grand Asia Hotel Jakarta management stopped paying wages altogether. All 41 workers were terminated in October 2021. FSPM escalated its protest actions, demanding reinstatement. After a series of negotiations with management, union members still determined to resume work were finally offered re-employment. Out of the original 41 members, 15 were determined to work again. They resumed work on August 1, 2023.
As many as 202 workers at Crowne Plaza Hotel in Jakarta were forced into redundancy in June 2021. Their wages were unpaid since the hotel closed in September 2020. The hotel property changed its brand and management to Artotel and resumed operations in June 2023. However, daily workers (casuals) were hired instead of recalling the laid off permanent workers.
FSPM had been campaigning for their reinstatement through constant protest actions every week in front of the hotel and reported the case to the South Jakarta Manpower Department. As a result, finally in June 2023, 77 permanent workers were called back to work. Unpaid wages during the lay off period (32 months) will be paid in installments.
FSPM also succeeded in negotiating with the owning company to immediately process the payment for the severance pay of 22 workers who retired and 94 workers who found alternative employment and did not want to work at the hotel anymore.
The struggle is never just the success of union leaders alone, but all of union members. With the patience, faith and trust that members gave, it determined the direction of union’s struggle that brings successes.
At Accor‘s Fairmont Sanur in Bali, 68 workers were forced to sign “voluntary” resignation letters at the end of July 2020. All of them were members of the union. The workers refused and two days later received termination letters declaring them redundant. Although management claimed that the workers were redundant because of the economic situation, their real motives were exposed when they allowed workers to return to work on the condition that they quit the union.
Despite the inaction of Accor Indonesia and the failure of Accor global management to address these rights violations, FSPM continued to mobilize in Bali and to exert pressure on the property owner and local authorities to win reinstatement. Finally when the hotel reopened as InterContinental Bali Sanur Resort, union members still determined to work at the hotel were re-employed.
There will be an outcome for a struggle if we really fight for what we think is right. Of course we need consistency and sacrifice. But time will finally answer. Members should not be afraid to fight alone, since FSPM has proven they are not alone and demonstrated unquestionable solidarity.
Getting through a struggle day by day is not easy, especially when it is a struggle for reinstatement, amidst wages that have been unpaid for years, and families that need to be supported every day, not many can survive. But if we struggle together and remain united, then it is not impossible to see the the good result of our hard work and struggle.
Commenting on FSPM’s recent wins, the elected Regional Secretary, Hidayat Greenfield, observed:
FSPM is steadily winning and rebuilding its union strength in the face of very difficult challenges. What FSPM reminds us is that there is no “strategic campaign”, “leverage” or other gimmick or magic trick to grow union membership and build union strength. There are no short cuts. It’s just a combination of relentless determination, courage and a strong sense of justice and dignity for workers.
The Regional Secretary added:
Where others would have given up, FSPM kept fighting. Regular protest actions, mobilizing solidarity among FSPM members, tough negotiations, legal action, and continued organizing. Only the combination of all of these can produce the wins that FSPM is known for. Legal action or mediation alone will achieve little. In fact, any form of mediation and even legal victories often only translate into financial compensation – not the restoration of rights. Financial payouts don’t build union strength. Only through restoring rights do unions get stronger. FSPM reminds us of this important fact.
The most common slogan in FSPM rallies, protests and strikes is “berani berjuang pasti menang!” (have the courage to struggle and we will surely win!). It is with this determination and courage that FSPM members and their families are surely winning.
State-owned farm workers across Bangladesh are protesting for a week to demand an end to precarious employment as well as abolition of piece rate wage systems and fair wage increase. All workers working at Bangladesh Agricultural Development Corporation (BADC) and majority of agricultural workers in other government institutes and farms are employed as precarious workers. The BADC play a crucial role in providing quality seeds to farmers, which requires a permanent, trained workers, yet 100% of workers are precarious.
BAFLF members protesting at Bangladesh Rice Research Institute’s head office in Gazipur
On December 29, 2022 IUF-affiliated Bangladesh Agricultural Farm Labour Federation (BAFLF) submitted their demands to the agriculture minister. However, after no progress on negotiations, BAFLF members started protests on July 21.
BAFLF members who work at public agriculture research institutes or at the Bangladesh Agricultural Development Corporation (BADC) as agricultural workers are vital for ensuring food security in Bangladesh. BAFLF played an important role in suspension of commercial release of genetically engineered rice “Golden Rice” posing threat to the environment, food security and public health. BAFLF members at Bangladesh Rice Research Institute (BRRI), which was developing and conducting field tests for the GMO rice, protested inside the institute and were successful in stopping the commercial release.
BAFLF members protesting at Bangladesh Rice Research Institute’s head office in Gazipur
In addition to permanent jobs, end to piece rate wage systems and fair wage increase, the BAFLF is also demanding that paid maternity leave be increased from 120 to 180 days, giving farm workers the same maternity rights as farm management.
Farm workers are demanding that government must start negotiations with BAFLF NOW!
เป็นที่รู้กันดีว่า การคุ้มครองทางสังคม[1] (social protection) เป็นการสร้างสิ่งแวดล้อมที่เอื้อให้คนทำงานได้ปรับปรุงคุณภาพชีวิตของตน ช่วยรับประกันว่าคนทำงานจะมีรายได้คงที่ และได้ทำงานที่มีความปลอดภัย
การคุ้มครองสังคมดังกล่าวเป็นประโยชน์อย่างยิ่งโดยเฉพาะกับคนทำงานภาคการประมงขนาดเล็ก เกษตรกรรม เกษตรกรชายขอบ อาชีพอิสระ รวมทั้งผู้ที่รับงานไปทำที่บ้าน
อย่างไรก็ตาม เมื่อคนทำงานเหล่านี้ตกอยู่ในภาวะเปราะบางในทางกายภาพ สังคมและเศรษฐกิจ พวกเขาจะต้องการการคุ้มครองทางสังคมมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน สภาวะเปราะบางในมิติต่าง ๆ ที่พวกเขาประสบก็จะทำให้พวกเขาเข้าถึงกลไกการคุ้มครองทางสังคมได้น้อยลง
ประเด็นเรื่องความเปราะบางและการเข้าถึงความคุ้มครองทางสังคมที่มีลักษณะผกผันเช่นนี้ พบได้ทั่วไปในคนทำงานหลากหลายสาขาอาชีพและภาคส่วน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีหลักฐานสนับสนุนว่า มักพบในคนทำงานอิสระและคนทำงานข้ามชาติ
อย่างไรก็ตาม ทางออกของปัญหาดังกล่าวไม่ใช่การเรียกร้องให้เพิ่มการคุ้มครองทางสังคมมากขึ้น เพราะในกรณีของคนทำงานภาคการประมงนั้น จะเห็นได้ว่าการคุ้มครองทางสังคมเกี่ยวพันกับประเด็นเรื่องสิทธิ และกระบวนการจัดสรรทรัพยากรด้วย กล่าวคือ การให้ความคุ้มครองทางสังคมแก่คนทำงานในภาคการประมง หรือ ภาคการเกษตรจะมีประสิทธิภาพก็ต่อเมื่อพวกเขาได้เข้าถึงสิทธิ ได้รับการปรับปรุงคุณภาพชีวิตและมีส่วนร่วมในกระบวนการจัดสรรทรัพยากร
นอกจากนี้ การให้คนทำงานผู้หญิงได้มีส่วนร่วมในกระบวนการตัดสินใจ ก็ส่งผลให้การคุ้มครองทางสังคมเกิดประสิทธิภาพมากขึ้น ทั้งช่วยลดปัญหาความยากจน และปรับปรุงคุณภาพชีวิตคนทำงานอีกด้วย กล่าวคือ กระบวนการตัดสินใจนั้นต้องไม่เป็นไปโดยการให้ผู้หญิงเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการในเชิงสัญลักษณ์หรือในลักษณะที่แน่นิ่ง (passive) เท่านั้น (เช่น การนำผู้หญิงมาเป็นเป้าหมายในการให้ความคุ้มครองทางสังคม) หรือนำเอาแต่มุมมองเรื่องเพศและมิติเรื่องเพศมาใช้เท่านั้น แต่ต้องให้ผู้หญิงได้เข้ามาร่วมกระบวนการด้วย ผู้หญิงจะต้องได้เข้าร่วมและได้นำเสนอความเห็น ปัญหาจากกลุ่มก้อนของตนเองไม่ว่าพวกเธอจะทำงานในสถานประกอบการหรืออาชีพใดก็ตาม ทั้งเรือกสวนไร่นา หรือในชุมชน และพวกเธอต้องได้มีส่วนร่วมในทุกขั้นตอนของการตัดสินใจ ตั้งแต่การวางแผน ไปจนถึงการนำหลักการหรือนโยบายปฏิบัติใช้ เพื่อให้การคุ้มครองทางสังคมเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและเสมอภาคอย่างแท้จริง
จึงกล่าวได้ว่าการคุ้มครองทางสังคมจะมีความหมายและประสิทธิภาพมากขึ้นก็ต่อเมื่อผู้หญิงได้มีส่วนรวมโดยตรง และได้นำเสนอเรื่องราวจากกลุ่มก้อนของตนเองในกระบวนการตัดสินใจ ทั้งในการจัดสรรและกระจายทรัพยากรส่วนรวม การประเมินผลติดตาม รวมทั้ง การตรวจตราสอดส่องว่ามีความโปร่งใส เป็นธรรม และสามารถเข้าถึงการคุ้มครองทางสังคมได้
ในทางกลับกัน หากกระบวนการตัดสินใจถูกครอบงำโดยผู้ชาย ความคุ้มครองทางสังคมมักจะมีแนวโน้มสูงว่าจะเป็นไปโดยไม่มีประสิทธิภาพ เนื่องจากมีการจำกัดขอบเขตและการเข้าถึงการคุ้มครองทางสังคม อีกทั้งยังมีแนวโน้มที่จะเกิดการเลือกปฏิบัติต่างๆ การใช้อำนาจโดยมิชอบ รวมทั้งการทุจริต ซึ่งปัจจุบันปัญหาการทุจริตถือเป็นเรื่องแก้ไม่ตกที่บ่อนทำลายโครงการต่างๆ ของการคุ้มครองทางสังคมในประเทศภูมิภาคแถบนี้
นอกจากนี้ การสนับสนุนทรัพยากรแก่สถาบันต่าง ๆ ที่ทำงานอย่างไม่เป็นระบบ ไม่มีความรับผิดชอบและไม่โปร่งใสให้ดำเนินการเรื่องการคุ้มครองทางสังคม มีแต่จะทำให้เกิดความล้มเหลวเพิ่มขึ้น กล่าวคือ ในปัจจุบัน แม้ว่าจะมีเทคโนโลยีใหม่ๆ เข้ามามีบทบาทในการให้ความคุ้มครองทางสังคม แต่ถึงที่สุดเราก็หนีไม่พ้นการกลับไปแก้ไขปัญหาพื้นฐานของสถาบันอยู่ ซึ่งก็คือการให้ผู้หญิงเข้ามามีส่วนร่วมโดยตรงและนำเสนอประเด็นจากกลุ่มก้อนของตนในกระบวนการตัดสินใจ
ตัวอย่างสำคัญเห็นได้จากประเทศอินเดีย ที่มีการคุ้มครองทางสังคมทำงานภายใต้กฎหมายคุ้มครองการจ้างงานชนบทแห่งชาติ (National Rural Employment Guarantee Act, NREGA) ซึ่งกฎหมายดังกล่าวเกิดขึ้นจากสหภาพแรงงานต่าง ๆ ที่เป็นเอกเทศ มีความเป็นประชาธิปไตย และจัดตั้งโดยกลุ่มผู้หญิง สหภาพเหล่านี้ได้เข้ามามีส่วนร่วมในการร่างกฎหมายและระเบียบปฏิบัติต่างๆ ของกฎหมาย เพื่อให้มั่นใจว่าผู้หญิงได้รับสิทธิต่างๆ จากกฎหมาย NREGA
ในขณะเดียวกันสหภาพแรงงานภายใต้การนำของกลุ่มผู้หญิงเหล่านี้ก็จะดึงผู้มีอำนาจในท้องถิ่นเข้ามามีส่วนร่วมในกฎหมาย เพื่อตรวจตราสอดส่องว่ามีการจัดสรรและกระจายทรัพยากรอย่างเหมาะสม เป็นธรรม และมีประสิทธิภาพ
การที่ผู้หญิงได้มีส่วนร่วมอย่างเป็นกลุ่มก้อนในกระบวนการตัดสินโดยตรง และ ได้นำเสนอเรื่องราวจากกลุ่มของตนนั้น ถือได้ว่าเป็นการใช้สิทธิและเสรีภาพในการรวมกลุ่มกันของผู้หญิง ซึ่งเป็นหลักการสำคัญในอนุสัญญาขององค์การแรงงานระหว่างประเทศฉบับที่ 87 (รวมทั้งอนุสัญญาที่สำคัญอย่างฉบับที่ 11 141 177 ว่าด้วยเรื่องสิทธิในการจัดตั้งกลุ่มหรือสหภาพ ของคนทำงานภาคเกษตร คนทำงานในชนบท และคนที่รับงานไปทำที่บ้าน) กล่าวคือ ผู้หญิงสามารถรวมตัวกันภายใต้กลุ่มก้อนหรือองค์กรที่พวกเธอเลือก และเคลื่อนไหวประเด็นที่กลุ่มตนสนใจ รวมทั้งสามารถเข้าไปมีส่วนร่วมในการต่อรองและตัดสินใจต่างๆได้ หากมีการกีดกันเสรีภาพในการรวมกลุ่ม หรือขัดขวางกลุ่มผู้หญิงไม่ให้มีส่วนรวม ย่อมทำลายประสิทธิภาพของนโยบายและโครงการต่างๆ ของการคุ้มครองทางสังคม
การกีดกันหรือขัดขวางคนทำงานผู้หญิง คนทำงานภาคเกษตรและภาคประมงในการจัดตั้งกลุ่มก้อนของตนเองยังทำให้ผู้หญิงมีความเปราะบางทางด้านเศรษฐกิจและสังคมมากขึ้น ซึ่งนำไปสู่การถูกเอารัดเอาเปรียบ ปัญหาการค้ามนุษย์ และการบังคับทำงานเพิ่มมากขึ้น ซึ่งส่งผลให้การคุ้มครองทางสังคมไม่ทั่วถึงและเปล่าประโยชน์
นอกจากนี้เรายังไม่ควรจัดสรรทรัพยากรและการคุ้มครองทางสังคมแก่อุตสาหกรรมประมงเชิงพาณิชย์ขนาดใหญ่ เพราะคนทำงานในภาคประมง ทั้งที่อยู่บนเรือและในโรงงานล้วนได้รับค่าแรงยากจน[2] (poverty wage) ซึ่งมีแต่จะหล่อเลี้ยงให้พวกเขาและชุมชนยากจนต่อไปเท่านั้น โดยชุมชนชาวประมงเหล่านี้ส่วนใหญ่มักจะอาศัยอยู่บริเวณที่ตั้งของแหล่งหาปลาเชิงพาณิชย์
จากการประชุมสภาชาวประมงระดับชาติของฟิลิปินส์ครั้งที่ 4 ในวันที่ 3 กันยายน 2565 ที่ผ่านมาได้มีการเสนอวิธีการสร้างอำนาจให้กับชาวประมง ซึ่งสัมพันธ์กับการทำอุตสาหกรรมการประมงแบบยั่งยืน การประชุมดังกล่าววิเคราะห์ว่า ปัญหาความยากจน หนี้สิน และการขาดการเข้าถึงสิทธิมนุษยชน (การเข้าถึงอาหาร โภชนาการ ที่พักอาศัย การศึกษา และการให้บริการสุขภาพ) เป็นผลพวงโดยตรงจากค่าแรงยากจนที่มาจากภาคส่วนอุตสาหกรรมการประมงเชิงพาณิชย์
นายจ้างจากอุตสาหกรรมประมงเชิงพาณิชย์เหล่านี้ มักจะขัดขวางการจัดตั้งสหภาพแรงงานและละเมิดสิทธิและเสรีภาพในการรวมกลุ่มและรวมตัวต่อรองของคนทำงาน ซึ่งเป็นหลักการในอนุสัญญาองค์การแรงงานระหว่างประเทศฉบับที่ 87 และ 98 นายจ้างเหล่านี้เองเป็นตัวการสำคัญที่ขัดขวางคนทำงานประมงไม่ให้สามารถรวมตัวเพื่อต่อรองเรื่องค่าแรง ทั้งที่การเพิ่มค่าแรงจะช่วยยกระดับชีวิตของพวกเขาและครอบครัวให้พ้นจากความจนได้
ในการบรรลุเป้าหมายที่ให้คนทำงานได้มีค่าแรงที่ดีขึ้น และมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น จะต้องให้ความสำคัญกับการรวมตัวต่อรอง (collective bargaining) ของคนทำงานในภาคส่วนอุตสาหกรรมประมงเชิงพาณิชย์ รัฐบาลไม่ควรให้เงินอุดหนุนแก่อุตสาหกรรมดังกล่าวซึ่งเป็นอุตสาหกรรมที่กดขี่สิทธิคนทำงานในด้านต่างๆ และหล่อเลี้ยงวงจรความยากจนเอาไว้
นอกจากนี้ เรายังจะเห็นอุตสาหกรรมประมงเชิงพาณิชย์ ละเมิดสิทธิเรื่องการทำงานอย่างปลอดภัยร้ายแรงเป็นจำนวนมาก ซึ่งการกระทำดังกล่าวขัดต่อหลักอนุสัญญาองค์การแรงงานนานาชาติฉบับที่ 155 ซึ่งเป็นหลักการพื้นฐานที่สำคัญ ในการประชุมสภาชาวประมงครั้งที่ 4 ที่ประเทศฟิลิปินส์ สมาชิกของชุมชนชาวประมงหลายคนได้เล่าถึงการอาการบาดเจ็บร้ายแรงต่างๆที่เกิดจากการทำงานที่ไม่ปลอดภัยของอุตสาหกรรมประมงพาณิชย์
การทำงานที่ไม่มีความปลอดภัยเหล่านี้ส่งผลให้คนทำงานบาดเจ็บ และป่วยไข้โดยโรคต่างๆในระยะยาวได้ ตลอดจนเหตุทุพลภาพที่ทำให้พวกเขาไม่สามารถทำงานได้ และสุดท้ายก็กลายเป็นภาระหนักให้กับโครงการการคุ้มครองทางสังคมอีก
ตัวอย่างหนึ่งที่สำคัญเห็นได้จาก สหภาพคนทำงานประมง BKMU ในประเทศมัลดีฟส์ ซึ่งเป็นสมาชิกของเรา กล่าวคือ ก่อนหน้านี้สหภาพดังกล่าวมีความสามารถในการต่อรองราคารับซื้อสัตว์ทะเล ทำให้พวกเขามีรายได้เพิ่มขึ้นและมีคุณภาพชีวิตตนครอบครัวและชุมชน รวมทั้งคนทำงานข้ามชาติที่ดีขึ้น
อย่างไรก็ตาม รัฐบาลประเทศมัลดีฟส์ชุดก่อนหน้าได้ประกาศใช้กฎหมายอุตสาหกรรมสัมพันธ์ฉบับใหม่ กฎหมายดังกล่าวได้คุกคามสิทธิและเสรีภาพในการจัดตั้งและรวมตัวต่อรองของสหภาพ ปรากฏการณ์ดังกล่าวส่งผลให้สหภาพขาดอำนาจในการรวมกลุ่มต่อรอง และเกิดการผูกขาดการรับซื้อสัตว์ทะเลไว้กับบริษัทเพียงแห่งเดียว ส่งผลให้บริษัทดังกล่าวสามารถกำหนดราคารับซื้อได้ด้วยตนเอง ซึ่งทำให้รายได้ของสมาชิกสหภาพ BKMU ลดลง และชุมชนที่มีรายหลักจากการทำประมงยากจนขึ้น และเกิดปัญหาหนี้สินมากขึ้น
ฉะนั้นแล้ว การคุ้มครองทางสังคมจึงไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ถูกจุด วิธีการแก้ปัญหาที่ถูกต้องคือ การให้ชาวประมงที่ทำงานในประมงพาณิชย์มีสิทธิรวมกลุ่มต่อรอง เพื่อกระจายผลกำไรของบริษัทมายังพวกเขา ไม่ใช่ขอรับความช่วยเหลือจากรัฐผ่านการคุ้มครองทางสังคมแต่เพียงอย่างเดียว
อย่างไรก็ตาม การคุ้มครองทางสังคม ยังมีความจำเป็นในการนำไปใช้ช่วยเหลือชาวประมงพื้นบ้านและชาวประมงขนาดเล็ก คนทำงานอิสระ และคนที่รับงานไปทำที่บ้าน รวมทั้งชุมชนจับสัตว์ทะเลที่อาศัยตามชายฝั่งที่ประสบปัญหาการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศ รวมทั้งปัญหาเรื่องแรงงานเด็กในการประมงพื้นบ้านและการจับสัตว์ทะเลที่ต้องเร่งแก้ปัญหาอีกด้วย
นอกจากนี้ ในการสร้างการคุ้มครองทางสังคมให้เกิดประสิทธิภาพ จะต้องพิจารณาประเด็นเรื่องความเปราะบางของชุมชนจับสัตว์ทะเลที่อาศัยตามชายฝั่งที่ได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพของสัตว์ทะเล และ การลดลงของจำนวนพันธ์ุสัตว์ทะเล ประเด็นเหล่านี้ถือเป็นปัญหาร้ายแรงที่เกิดขึ้นทั่วภูมิภาค ซึ่งส่งผลกระทบอย่างมากต่อวิถีชีวิตและรายได้ของชาวประมง รวมทั้งความมั่นคงทางอาหารทะเล
อาจกล่าวได้ว่า การคุ้มครองทางสังคมจะเกิดประสิทธิภาพ จะต้องผนวกประเด็นเรื่องการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและการเข้าถึงสิทธิต่าง ๆ มาไว้ในนโยบายและแผนปฏิบัติงานอย่างรอบด้านและอย่างเป็นระบบ ในเรื่องสิทธินั้น จะต้องควบรวมไปถึงเรื่องสิทธิในการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจของกลุ่มชาวประมง และสิทธิในการเข้าถึงแหล่งอาหารและโภชนาการ โดยรัฐบาลจะต้องแก้ปัญหาเรื่องการปล่อยมลพิษจากอุตสาหกรรมที่ทำลายวิถีชีวิตของชาวประมงอย่างจริงจังร่วมด้วย
อย่างไรก็ตาม รัฐบาลมักจะให้เงินอุดหนุนรวมทั้งกระจายทรัพยากรไปยังการประมงพาณิชย์ขนาดใหญ่
โดยเฉพาะอย่างยิ่งการประมงสากล (distant water fishing, DWF) ซึ่งการประมงสากลนั้นส่งผลต่อการลดลงของจำนวนสัตว์ทะเล ซึ่งสร้างผลกระทบต่อการจับสัตว์ทะเลต่อทั้งมหาสมุทร ในแง่นี้การประมงสากลจึงคุกคามวิถีชีวิตความเป็นอยู่และความมั่นคงทางอาหารของชุมชนชาวประมง หากปัญหาการอุดหนุนเงินของรัฐให้กับการประมงพาณิชย์ขนาดใหญ่และการประมงสากลเหล่านี้ยังไม่ถูกพูดถึง จะทำให้ชุมชนชาวประมงตามชายฝั่งเกิดปัญหาความยากจน หนี้สิน และความมั่นคงทางอาหารมากขึ้น โดยเฉพาะชุมชนประมงพื้นบ้านต่างๆ และชาวประมงชาติพันธุ์ สุดท้ายก็จะทำให้พวกเขาต้องการการคุ้มครองทางสังคมเพิ่มมากขึ้น (อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้) ฉะนั้นแล้ว ประสิทธิภาพของการคุ้มครองทางสังคมจะถูกทำลาย หากรัฐบาลยังมีการอุดหนุนเงินและทรัพยากรให้กับอุตสาหกรรมประมงเชิงพาณิชย์เหล่านี้
ด้วยเหตุนี้เอง หากต้องการให้การคุ้มครองทางสังคมมี “การเปลี่ยนแปลงสีคราม”[3] (blue transformation) ในภาคส่วนการประมงอย่างเสมอภาค จะต้องมีการจัดสรรทรัพยากรส่วนรวมใหม่และตระหนักถึงสิทธิคนทำงานด้วย
ฉะนั้นแล้ว เราไม่ต้องการให้รัฐเพิ่มกองทุนการคุ้มครองทางสังคมเท่านั้น แต่เราต้องการให้รัฐหยุดอุดหนุนกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่ส่งผลเสียต่อสิ่งแวดล้อม ความเป็นอยู่ รายได้ และความมั่นคงทางอาหาร อีกด้วย นอกจากนี้ เราต้องการให้การคุ้มครองทางสังคมให้ความสำคัญกับการจัดสรรทรัพยากรส่วนรวมมากขึ้น โดยลดการอุดหนุนอุตสาหกรรมที่ดูดกลืนและทำลายทรัพยากรของคนส่วนใหญ่ เพิ่มการจัดเก็บภาษีบริษัทเหล่านี้และภาษีคนรวยให้มากขึ้น
สุดท้ายแล้วจะเห็นได้ว่า การคุ้มครองทางสังคมจะเกิดได้ จะต้องมาจากการกระจายความมั่งคั่งร่วมด้วย เพื่อสร้างการเปลี่ยนแปลงที่เสมอภาคและยั่งยืนอย่างแท้จริง
[1] การคุ้มครองทางสังคม หมายถึง การจัดระบบหรือมาตรการรูปแบบต่างๆ เพื่อคุ้มครองสิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชนทุกคนตามที่รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติไว้ ไม่ว่าจะเป็นบริการสังคม การประกันสังคม การช่วยเหลือทางสังคม ปัจจุบันปประเทศไทยมีระบบความคุ้มครองทางสังคม 2 รูปแบบ ได้แก่ สวัสดิการทางสังคม เช่น เช่น การแจกบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ บัตรคนจน บัตรประชารัฐ บัตรสงเคราะห์ต่างๆ และ ประกันสังคม
[2] ค่าแรงยากจน (poverty wage) คือ ค่าแรงที่มีมูลค่าไม่เพียงพอแก่ค่าครองชีพและความต้องการพื้นฐานของปัจเจกบุคคลในชีวิตประจำวัน และการอยู่อาศัยในพื้นที่นั้นๆ ส่งผลให้คนทำงานอาจงานนอกเวลา รับงานเสริม เกิดหนี้สิน รวมทั้งส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตความเป็นอยู่ สุขภาพ และชีวิตสมาชิกในครอบครัวที่ต้องเลี้ยงดู ตลอดจนการเข้าถึงโอกาสต่างๆ ในชีวิต การคำนวนค่าแรงยากจน ค่าแรงยากจนสามารถคำนวนได้จากดูว่าค่าแรงที่ได้รับต่ำกว่าเส้นแบ่งความยากจนหรือไม่
ค่าแรงยากจนสามารถประเมินได้ คือค่าแรงที่อยู่ต่ำกว่าเส้นความยากจน (poverty line) ซึ่งถูกกำหนดขึ้นเพื่อให้เป็นเครื่องมือพื้นฐานในการแบ่งแยกคนจนและคนไม่จนออกจากกัน เพื่อรัฐบาลจะได้หานโยบายช่วยเหลือได้ถูกกลุ่มเป้าหมาย โดยบุคคลที่ดำรงชีวิตต่ำกว่าเส้นความยากจนจะถือว่าบุคคลนั้นเป็นคนจน ในปี 2558 เส้นความยากจน มีค่าเท่ากับ 2,644 บาท ต่อคน ต่อเดือนเดือน อย่างไรก็ตามเกณฑ์ดังกล่าวเป็นที่ถกเถียงว่า ไม่สามารถประเมินได้อย่างแม่นยำนัก
[3] การเปลี่ยนแปลงสีคราม (blue transformation) เป็นวิสัยทัศน์หนึ่งจากองค์การสหประชาชาติ ในส่วนงานของอาหารและเกษตรกรรม ที่มุ่งหมายให้เกิดการจัดสรรทรัพยากรและระบบอาหารจากท้องทะเลอย่างเท่าเทียม โดยกระจายโอกาสให้กลุ่มผู้เปราะบางทางสังคมได้เข้าถึงอาหารทะเลที่มีโภชนาการและราคาจับต้องได้ ในขณะเดียวกันก็ส่งเสริมกลุ่มและชุมชนชาวประมงให้สามารถทำการประมงและการเกษตรได้อย่างยั่งยืน รวมทั้งส่งเสริมการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพทางทะเล และสิ่งแวดล้อมทางทะเลไปด้วย